Strona Główna FORUM MIŁOŚNIKÓW PISMA ŚWIĘTEGO
TWOJE SŁOWO JEST PRAWDĄ (JANA 17:17)

FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  StatystykiStatystyki
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  AlbumAlbum  DownloadDownload
Znalezionych wyników: 2531
FORUM MIŁOŚNIKÓW PISMA ŚWIĘTEGO Strona Główna
Autor Wiadomość
  Temat: Plon na trzy lata, a Żniwo zboża
Pokoja

Odpowiedzi: 7
Wyświetleń: 235

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: Wczoraj 1:20   Temat: Roztrwonione przez złego sługę 30% żywności
Pokoja napisał/a:
6. Czy fakt, że z urodzajnego zboża Egiptu z siedmiu lat, gromadzono tylko 20% zapasu oznacza, że ziemia w następnych siedmiu latach wydawała plon tylko w 60%? (100% - 20% = 80%. a 60% + 20% = 80%)


Ad 6. To, że ziemia w siedmiu latach niedostatku urodzaju, wydawała plon w 60% może wynikać z faktu, że w ciągu siedmiu lat urodzaju, gromadzono tylko 1/5 urodzaju. Tak więc 60%+20%, dawało w sumie 80% żywności i stanowiło taki sam stan zaopatrzenia w „pokarm na czas słuszny” jak w czasie siedmiu lat 100% urodzaju, ale po odjęciu 20% rezerw, dla potrzeb lat niedostatku urodzaju. Ponadto, potwierdzenie dla takiego zrozumienia, że z 100% plonu w szóstym roku, jego 20% miało uzupełnić te 60% niedostatku urodzaju w siódmym roku, znajdujemy w Mt. 13:8,23.

Na podst Konkord. Stronga z nr
Kod:
8. Zaś (1161) inne (243) padło (4098) na (1909) ziemię (1093) ładną (2570 urodzajną), więc (2532) z jednej strony (3303) to (3739), wydało (1325) setny (1540) plon (2590), a (1161) ten (3739) sześćdziesiąty (1835), a (1161) jakieś (3739) trzydziesty (5144).
23. A (1161) posiane (4687) na (1909) ładnej (2570 urodzajnej) ziemi (1093), to (3778) jest (2076) to (3588): Słuchać (191) i (2532) rozumieć (4920) słowa (3056); To (3739) doprawdy (1211) z jednej strony (3303) setny (1540) wydaje owoc (2592); Zaś (1161) sprawi (4160) ono (3588) także (2532), ten (3588) sześćdziesiąty (1835), a (1161) on (3588) trzydziesty. (5144). Mt. 13:8,23


Na podst. KS bez nr
8. Zaś inne padło na ziemię ładną (urodzajną), więc z jednej strony to, wydało setny plon, a ten sześćdziesiąty, a on trzydziesty.
23. A posiane na ładnej (urodzajnej) ziemi, to jest to: Słuchać i rozumieć słowa; To doprawdy z jednej strony setny wydaje owoc; Zaś sprawi ono także, ten sześćdziesiąty, a on trzydziesty.
Mt. 13:8,23


BIBLIA GDAŃSKA
Cytat:
8. A (1161) drugie (243) padło (4098) na (1909) ziemię (1093) dobrą (2570) i (2532) wydało (1325) pożytek (2590) (3303), jedno (3739) setny (1540) (1161), drugie (3739) sześćdziesiątny (1835), a (1161) drugie (3739) trzydziestny (5144).
23. A (1161) na (1909) dobrej (2570) ziemi (1093) posiany (4687), jest (2076) ten (3778) który (3588) słucha (191) słowa (3056) i (2532) rozumie (4920), tenci (3739_1211) pożytek przynosi (2592), a (3588) przynosi (4160) (3303) jeden (3588) setny (1540); a (2532), drugi (1161) sześćdziesiątny (1835), a (1161) drugi (3588) trzydziestny. (5144). Mt. 13:8,23


W tej kwestii napisałem już wcześniej to, co niżej cytuję:

Pokoja napisał/a:
Przypowieść o czworakiej roli, dotyczy rzeczywistości sabatu Bożego, trwającego 7 000 lat. Odpowiednio do snu faraona, siedem lat niedostatku urodzaju, odnosi się do tych 7 000 lat w czasie których jest ogólny niedostatek wiary w rodzaju ludzkim, wydzielane porcje Słowa Bożego i skąpe poświęcenia się Bogu. W tym czasie odbywa się, jakby ludzkie sianie poza rolą urodzajną (na drogę, na skałę i w ciernie). Ma to też odpowiednio zastosowanie później w indywidualnych przypadkach, jak to też jest tłumaczone. Czas ST jest też kształtowaniem wiary w bohaterach wiary i ich służby Bogu. Ma to na celu wytworzenie ogólnego pragnienia dla zabiegania nie o słowo ludzkie, lecz o prawdziwe, nie sfałszowane Słowo Boże.

W piątym roku nieurodzaju ludzie kupieni dla faraona, (którzy wcześniej oddali już wszelkie swoje zasoby), odczuli potrzebę, aby obsiać dzierżawioną ziemię ziarnem z rezerw, zgromadzonych przez Józefa. Podobnie w piątym Tysiącleciu sabatu Bożego, Pan Jezus udostępnił zgromadzone rezerwy wiary i poświęcania się Bogu, nagromadzone w bohaterach wiary ST, opisanych w 11 rozdziale Listu do Hebrajczyków. Rozpoczął się zasiew wszelkiego rodzaju nasion Słowa Bożego, czyli na urodzajnej ziemi. Nasiona te następnie w czasie wielkiego odstępstwa od wiary obumierały (prawda była powalona na ziemie, n. 8:12), ale w tym celu, aby wydać obfity cudowny plon. Tak więc zasadniczy plon z tego siania, to żniwo szóstego Tysiąclecia. Jest ono opisane w Dn. 11:32-35 i obejmuje Małą i Wielką Reformację:
Cytat:
Dan. 11:32-35
32. A tych, którzy bezbożnie będą postępować wbrew przymierzu, zwiedzie pochlebstwami do odstępstwa, lecz lud tych, którzy znają swojego Boga, umocni się i będą działać.
33. A roztropni wśród ludu doprowadzą wielu do właściwego poznania; lecz przez pewien czas padać będą od miecza i ognia, od uprowadzenia i rabunku.
34. A gdy będą padać, doznają małej pomocy; i wielu przyłączy się do nich obłudnie.
35. Nawet niektórzy spośród roztropnych upadną, aby wśród nich nastąpiło wypławienie, oczyszczenie i wybielenie aż do czasu ostatecznego, gdyż to jeszcze potrwa pewien czas.
(BW)


Plon żniwa szóstego Tysiąclecia (Małej i dużej Reformacji) jest na trzy Tysiąclecia, czyli jeszcze na Wielki Tysiącletni Sabat Pański (Paruzja Chrystusa „jak złodziej w nocy”) i na wielki Tysiącletni Jubileusz Ziemi (Epifania Paruzji Chrystusa). Na plon ten składa się pięć sola:
Cytat:
Pięć zasad protestantyzmu – podstawowe zasady teologii protestanckiej wyrażone w języku łacińskim w formie haseł: Sola scriptura („Tylko Pismo”), Sola fide („Tylko wiarą”), Sola gratia („Tylko łaska”), Solus Christus („Tylko Chrystus”), Soli Deo gloria ("Tylko Bogu chwała"). https://pl.wikipedia.org/wiki/Pi%C4%99%C4%87_zasad_protestantyzmu


Plon tego żniwa charakteryzuje się siłami jakie w nie zostały zaangażowane (duchowieństwo reformacyjne) i rezultat ich działania (świat Protestantyzmu). Odmienny charakter ma plon z samosiewu, który wiąże się z „żniwem” duchowym i gromadzeniem skarbów w niebie w czasie Paruzji Chrystusa w fazie „jak złodziej w nocy” i w czasie Epifanii Paruzji Chrystusa. Ten odmienny rodzaj żniwa, wiąże się z ruchami oddolnymi. Polegały one na organizowaniu się zborów od podstaw, w oparciu o bereańskie badanie Słowa Bożego przez ich członków, wywodzących się z wszystkich wyznań Chrześcijaństwa).

Sabat Pański to odpoczynek od ludzkich dywagacji teologicznych, od ciężkiego jarzma i brzemienia, nałożonego przez człowieka na człowieka. Z drugiej strony oznacza on zbiory z doświadczeń wiary, które według mądrości z góry pochodzącej, wyrosły z „samosiewu”. W czasie Epifanii Paruzji, gdy nastąpi powrót do pierwotnej własności z plonu samosiewu będą korzystać, ci którzy zostaną wzbudzeni z prochu ziemi.

W pierwszym roku (szósty rok ostatniego tygodnia lat sabatowych) jest żniwo doczesne (Kpł. 25:21), jakby według ciała, czyli gromadzenie zapasów na ziemi. Natomiast w drugiej przypowieści jest już gromadzenie według ducha, czyli gromadzenie skarbów w niebie. Jest to wynik czynienia użytku z nagromadzonych dóbr, czyli zdobywanie przyjaciół w wiecznych przybytkach.


Wyłaniają się w tej kwestii dwa dodatkowe pytania:
1. Jeżeli w siedmiu latach pełnego urodzaju, 20% gromadzonych rezerw miało wystarczyć na uzupełnienie niedostatku urodzaju w kolejnych siedmiu latach, to dlaczego dokonano zasiewu w piątym ich roku, z którego w szóstym roku zebrano plon 100% w żniwie na terytorium nowo nabytym (obraz na doczesne królestwa świata Protestantyzmu) dla faraona?
2. Z czego ma nastąpić 50% uzupełnienia, dla 30% plonu w ósmym jubileuszowym roku?

Odpowiedź:
Ad 1. Przez siedem lat zbierano 20% plonu na terytorium, pierwotnie podległym faraonowi. Rezerwy z tego plonu miały wystarczyć także dla innych ludów, Rdz. 41:30,57. Nowego zasiewu cudownym ziarnem w piątym roku, dokonano na terytorium już nabytym przez Józefa dla faraona. Na tym terytorium wcześniej nie było obfitości urodzaju i nie gromadzono rezerw (jak w Kanaanie, w którym żył patriarcha Jakub z swoja rodziną). Z plonu na tym terytorium, ludzie w szóstym roku, roku żniwa też mieli oddać faraonowi 20% z plonu, Rdz. 47:24. To wyjaśnia, dlaczego w czasie braków plonu pola, (Rdz. 45:6 KS), dokonano nowego zasiewu tym cudownym ziarnem.

Ad 2. 50% uzupełnienia, dla 30% (Mt. 13:8,23) plonu w ósmym jubileuszowym roku ma być wzięte z tego uzupełniającego zasiewu? To jakby do tego uzupełnienia, odnosi się treść Łk. 16:5-7. Zobowiązanie zawsze wynosiło 100%, ale w szczególnie niesprzyjających okolicznościach było dopuszczalne 80% i 50%. Na 80% składa się 60% z samosiewu i 20% z zgromadzonej rezerwy na terenach nowych, nabytych. Natomiast na 80% w roku jubileuszowym składa się 30% z samosiewu i 50% z Łk. 16:6. Oliwa jest symbolem Ducha Świętego (Boga Ojca), który jest wylewany na wszelkie ciało od dnia Pięćdziesiątnicy (Dz. 2:1-4, 17,18), aż do tej, której namiastką była, czyli do Wielkiego Milenium Jubileuszowego.

Kod:
(5) […] Zarządca (4413) mówił (3004): Ile (4214) byłeś zobowiązany (3784 - winien) panu (2962) memu (3450)?

(6)  A (1161) on (3588) rzekł (2036): Sto (1540) baryłek (943) oliwy (1637). Ale (1161) sam (846) rzekł (2036):  Zważaj na (1209) papier wartościowy (1121), osądzający (2523) ciebie (4675); Prędko (5030), przedstaw (1125) pięćdziesiąt (4004).

(7) Potem (1899) drugiemu (2087) rzekł (2036): A (1161) ty (4771) ile (4214) byłeś zobowiązany (3784 - winien)? A (1161) on (3588) mu rzekł (2036): Sto (1540) korcy (2884) zboża (4621). I rzekł (3004) mu (846): Zważaj na (1209) papier wartościowy (1121), twój (4675); Prędko (5030), przedstaw (1125) osiemdziesiąt (3589).


Józef w Egipcie wydawał wyżywienie przez całe siedem lat niedostatku urodzaju. Z zasiewu w piątym jego roku, plon został zebrany w szóstym roku. Także z niego 20% plonu, oddawano do spichlerza faraona.

Ci którzy otrzymywali wolność i własność w roku jubileuszowym, stawali się nowymi panami odzyskanej własności. Ich byli panowie, stawali się osadzonymi sługami nowych panów nieruchomości (prawo wydawało im papier wartościowy, osądzający ich zobowiązanie). Należało im się pełne utrzymanie roku, ale w związku z tym że nie był to rok aktywnej produkcji żywności, a tylko tej z samosiewu, więc 30% żywności otrzymywali z niego. Niezbędne zaopatrzenie w tym roku niedostatku urodzaju, wynosiło 80%. W związku z tym sługa nowego pana był zobowiązany dostarczyć 50%, czyli 50 baryłek, jak w przypowieści o oskarżanym, ale wiernym i rozumnym szafarzu. Tą ilość brano z rezerwy dodatkowego żniwa roku szóstego, Łk. 16:5,6.

Chociaż w drugiej kolejności, zostało opisane zobowiązanie z Łk. 15:7, to jednak odnosi się ono do roku siódmego, czyli sabatowego. W tym roku nie ma papieru osądzającego, a tylko zwykły, który jest zobowiązaniem sługi dla pana nieruchomości i dla jemu służących. Zaopatrzenie pełne wynosi 100%, ale także i ten rok nie jest produkcyjnym, lecz tylko plonem 60% z samosiewu, więc brakująca część do niezbędnych 80% zaopatrzenia, wynosi 20%. To uzupełnienie pochodzi z 20% rezerwy. Tak więc z dodatkowych 100% plonu w szóstym roku, 20% jest przeznaczone dla potrzeb roku siódmego, sabatowego, a 50%, dla roku jubileuszowego.

Z 100% dodatkowego plonu w szóstym roku, pozostało nie spożytkowane 30%. Co się z nimi stało. Rok szósty jest drugim rokiem odstępstwa od wiary, w którym działa zły sługa, człowiek grzechu, który uznawał, że Pan odwleka z paruzją swoją, dlatego jadł, pił, bił i przetrwonił 30% żywności, podobnie jak Judasz 30 srebrników, Łk. 12:45,46.
  Temat: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Pokoja

Odpowiedzi: 8
Wyświetleń: 163

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2018-12-13, 00:06   Temat: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Cytat:
Co wynika z poniższych, szczególnych wersetów o duszy?
3. Żyd. 4:12;
4. 1Tes. 5:23;
5. Dz. 2:27 (Ps. 16:8-11);

Ad 3. Żyd. 4:12.
Cytat:
Boć żywe jest słowo Boże i skuteczne, i przeraźliwsze nad wszelki miecz po obu stronach ostry, i przenikające aż do rozdzielenia i duszy, i ducha, i stawów, i szpików, i rozeznawające myśli i zdania serdeczne. (BG)


Tekst ten wyraźnie odnosi się tylko do działania Słowa Bożego w odniesieniu do duszy, ducha, stawów, szpików i rozeznawania myśli i zdań serdecznych. Jednak tekst przetłumaczony na podstawie Konkordancji Stronga, wskazuje na
Znaczenie obrazowe i rzeczywiste:

Ponieważ żywe Słowo Boże, ostrzej niż wszelki nóż ofiarniczy po obu stronach ostry, przenikający stawy i szpik, skutecznie uzdalnia osądzić zamiary myśli serca, aż do oddzielenia ducha duszy; Żyd. 4:12 KS

Z tak przetłumaczonej treści wynika, że nóż ofiarniczy jest używany do przenikania stawów i szpiku, a Słowo Boże w skuteczniejszy sposób, pozwala osądzić myśli serca, aż do oddzielenia ducha duszy. Oddzielenie ducha duszy oznacz śmierć duszy.

Ad 4. 1Tes. 5:23
Na podst Konkord. Stronga z nr
Kod:
23. A (1161) doskonały (3651) Bóg (2316) pokoju (1515)  sam sobie (848)  was (5209) poświęci (37); Całe (3648) ciało (4983) ducha (4151), wasze (5216) dusze (5590) bez zarzutu (274), zachowa (5083) na (1722) paruzję (3952 obecność) Pana (2962) naszego (2257), Jezusa (2424) Chrystusa (5547).


Na podst. KS bez nr
23. A doskonały Bóg pokoju sam sobie was poświęci; Całe ciało ducha; Wasze dusze bez zarzutu, zachowa na paruzję (obecność) Pana naszego, Jezusa Chrystusa.
1Tes. 5:23

Tekst rozróżnia usprawiedliwione osoby, już wierzące i poświęcone osoby, jako dusze bez zarzutu. Dusze te stanowią członków ciała zbiorowego, duchowego, należącego do Chrystusa.

BIBLIA GDAŃSKA
23. A (1161) sam (848) Bóg (2316) pokoju (1515) niech was (5209) zupełnie (3651) poświęci (37); a cały (3648) duch (4151) wasz (5216), i dusza (5590), i ciało (4983) niech będą bez nagany (274) na (1722) przyjście (3952) Pana (2962) naszego (2257), Jezusa (2424) Chrystusa (5547), zachowane (5083).

Natomiast powyższa treść wskazuje na istnienie w człowieku duszy i ducha. To człowiek jest duszą, która posiada ducha.

Ad 5. Dz. 2:27 (Ps. 16:8-11);

Na podst Konkord. Stronga z nr
Kod:
Dz. 2:27. Ponieważ (3754) nie (3756) porzucisz (1459) mnie (3450); Nawet nie (3761) dasz (1325) świętemu (3741) twojemu (4675) oglądać (1492) skażenia (1312) duszy (5590) aż do (1519) śmierci (86).


Na podst. KS bez nr
(27) Ponieważ nie porzucisz mnie; Nawet nie dasz świętemu twojemu oglądać skażenia duszy aż do śmierci.

Z tekstu tego jasno wynika, że Pan Jezus nie został skażony grzechem aż do śmierci (grobu).

BIBLIA GDAŃSKA
Cytat:
(27) Albowiem (3754) nie (3756) zostawisz (1459) duszy (5590) mojej (3450) w (1519) piekle (86), a nie (3761) dasz (1325) świętemu (3741) twojemu (4675) oglądać (1492) skażenia (1312).


Ta treść wskazuje, że dusza zstąpiła do jakiegoś piekła, gdzie nie oglądała swojego skażenia. Tendencyjnie jest on podparciem dla duszy nieśmiertelnej i jakiegoś piekła.
  Temat: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Pokoja

Odpowiedzi: 8
Wyświetleń: 163

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2018-12-11, 11:08   Temat: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Cytat:
Co wynika z poniższych, szczególnych wersetów o duszy?
1. Rdz. 2:7; Kazn. 12:7;
2. Ezec. 18:4,18; Mt. 10:28;


Ad 2. Z Ezec. 18:4,18 wynika, że dusza grzeszna podlega karze śmierci i wykonaniu jej przez zabicie.
Ezec. 18:2. […] Ojcowie jedli jagodę cierpką, a synom zęby drętwieją.

Na podst Konkord. Stronga z nr
Kod:
4. Oto (2005) one (2007) dusze (5315) w odniesieniu do (8901) wszystkich (3605) dusz (5315); Ojcowskie (1) dusze (5315) w odniesieniu do (8901)  synowskich (1121); Oną (2007) grzeszną (2398) duszę (5315), tą (1931) każe zabić (4191).
18. Ale jeżeli (3588) ojciec (1), czynił (6231) krzywdę (6233), cudze brał (1497) bratu (251) gwałtem (1499), nie (3808) czynił (6213) co (834) dobrego (2896); Oto (2009) kara za nieprawość (5771): będzie wydany na śmierć (4191) pośrodku (8432) ludu (5871).


Na podst. KS bez nr
4. Oto one dusze w odniesieniu do wszystkich dusz; Ojcowskie dusze w odniesieniu do synowskich; Oną grzeszną duszę, tą każe zabić.

18. Ale jeżeli ojciec, czynił krzywdę, cudze brał bratu gwałtem, nie czynił co dobrego ; Oto kara za nieprawość: będzie wydany na śmierć pośrodku ludu.


BIBLIA GDAŃSKA
Cytat:
4. Oto (2005) dusze (5315) wszystkie (3605) moje (8901) są (~2007), jako dusza (5315) ojcowska (1) tak i dusza (5315) synowska (1121) moje (8901) są (~2007); dusza (5315), która grzeszy (2398), ta (1931) umrze (4191).
18. Lecz ojciec (1) jego, przeto, że (3588) czynił (6231) krzywdę (6233), co jest cudzego, bratu (251) gwałtem (1499) brał (1497), a to, co (834) jest dobrego (2896), *nie (3808) czynił (6213) w pośrodku (8432) ludu (5871) swego: przetoż oto (2009) umrze (4191) dla nieprawości (5771) swojej.


Natomiast z Mt. 10:28 wynika, że można zabić ciało człowieka wierzącego, ale duszy ofiarującej się aż na śmierć, za którą został już złożony okup, już nie można zabić, Mt. 10:23-27. Nieskażona dusza, według Słowa Bożego może żyć wiecznie, a w przypadku powołanych, wybranych oraz wiernych, staje się nieśmiertelna, gdyż Chrystus już więcej nie umiera.
Duszą tą jest byt duchowy (Chrystus: Głowa i Ciało/Świątynia). Jednak duszę ofiarującą się aż na śmierć, która by zawróciła z obranej drogi można zatracić w Gehennie Żyd. 6:4-6.

Na podst Konkord. Stronga z nr
Kod:
28. A (2532) nie (3361) bójcie się  (5399) z powodu (575) tego (3588), zabijającego (615) ciało (4983), ale (1161) duszy (5590) zabić (615) nie (3361) jest w stanie (1410); ale (1161) raczej (3123) bójcie się (5399) tego (3588), mogącego (1410) nawet (2532) osobowość (4893) więc (2532) duszę (5590) zatracić (622) w (1722) Gehennie (1067).


Na podst. KS bez nr
28. A nie bójcie się z powodu tego, zabijającego ciało, ale duszy zabić nie jest w stanie; ale raczej bójcie się tego, mogącego nawet osobowość więc duszę zatracić w Gehennie.

BIBLIA GDAŃSKA
28. A (2532) nie (3361) bójcie się (5399) (575) tych (3588), którzy zabijają (615) ciało (4983), lecz (1161) duszy (5590) zabić (615) nie (3361) mogą (1410); ale (1161) raczej (3123) bójcie się (5399) tego (3588), który może (1410) i (2532) duszę (5590) i (2532) ciało (4893) zatracić (622) w (1722) (1067) piekielnym ogniu.

Określenia o numerach 615 i 622 bardzo różnią się między sobą zakresem znaczeniowym.
615 – zabić
622 – zniszczyć, zgładzić, zgubić; zabić; zginąć, przepaść, być straconym; zaginąć, zagubić się
Zatracenie (622) w Gehennie duszy ofiarującej się aż na śmierć, która jednak zawraca z obranej drogi oznacza w pierwszej kolejności, utratę przez nią nagrody powołania niebiańskiego, ale nie koniecznie życia wiecznego na ziemi (J. 13:8; Żyd. 2:7, a w szczególnych przypadkach i zabicia (615).
  Temat: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Pokoja

Odpowiedzi: 8
Wyświetleń: 163

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2018-12-09, 22:14   Temat: Ustąpienie "mgły ciszy"
Pokoja napisał/a:
Pokoja napisał/a:
Co wynika z poniższych, szczególnych wersetów o duszy?
1. Rdz. 2:7; Kazn. 12:7;
2. Ezec. 18:4,18; Mt. 10:28;
3. Żyd. 4:12;
4. 1Tes. 5:23;
5. Dz. 2:27 (Ps. 16:8-11);
6. 1Sam. 1:14,15;
7. Rdz. 35:16-18; 9:4; Kpł. 17:11

Co oznacza, że można zabić (615) ciało, a duszy jeszcze nie, ale jednak można nawet llllosobowość, więc duszę zatracić (622) w Gehennie?

ZAPRASZAM DO DYSKUSJI


Ad 1. Dlaczego człowiekowi ukaształtowanemu z prochu ziemi, Bóg tchnął dech (5397) życia (Rdz. 2:7) a gdy człowiek umiera to do Boga wraca duch (7307), Kazn. 12:7 (3:21 - duch człowieka i zwierzęcia)? Dlaczego nie tchnienie, o którym jest napisane w Rdz. 2:7?


Skoro "mgła ciszy", być może odstąpiła ode mnie, to otwieram klawiaturę :-D dla wątku.

Podaję kilka tekstów, istotnych w tej kwestii, a odnoszących się jednocześnie do tchnienia (5397) i do ducha (7307):

Cytat:
2 Sam. 22:16
16. I okazały się głębokości morskie, a odkryły się grunty świata na fukanie Pańskie, na tchnienie (5397) Ducha (7307) z nózdrz jego.
(BG)
Ijob. 4:9
9. Bo tchnieniem (5397) Bożem giną, a od ducha (7307) gniewu jego niszczeją.
(BG)
Job. 32:8
8. Lecz duch (7307), który jest w człowieku, i tchnienie (5397) Wszechmocnego czynią ich rozumnymi. (BW)
Job. 33:4
4. Duch (7307) Boży stworzył mnie, a tchnienie (5397) Wszechmocnego ożywiło mnie.
(BW)
Job. 34:14-15
14. Gdyby wziął z powrotem do siebie swojego ducha (7307) i ściągnął w siebie swoje tchnienie (5397),
15. To by od razu zginęło wszelkie ciało i człowiek wróciłby do prochu.
(BW)


Na podstawie tych tekstów wyraźnie widać, że tchnienie (dech) jest ściśle związane z duchem. Tchnienie jest swego rodzaju pierwotnym impulsem, dzięki któremu w stworzeniu zaczyna działać duch. To tchnienie (dech) nie zawsze jest związane z oddychaniem powietrzem, gdyż są byty tlenowce i byty beztlenowce, a jedne i drugie posiadają dech i ducha życia. Tchnienie dechu życia ma związek z aktem ukształtowania człowieka (Rodz. 2:7), jak i z każdym nowym procesem, różnego rodzaju w nim się zaczynającym.

W moim przekonaniu dobrym przykładem obrazującym związek dechu (tchnienia) z duchem jest pojazd, urochomiany rozrusznikiem z ubocznego źródła zasilania. Wraz z tym impulsem pojazd otrzymuje napęd z głównego silnika, zasilanego z stałego źródła zasilania. Gdy jednak pojazd przestaje pracować, to ustaje napęd z głównego silnika i zbiornika, a nie z tego ubocznego. To z ubocznego było aktywne tylko przy rozruchu. To wyjaśnia róznicę w treści z Rdz. 2:7 i Kazn. 12:7. Wraz z tchnięciem dechu z Rdz. 2:7 przyszedł i duch z Kazn. 12:7, ale jest zaakcentowany tylko ten pierwszy impuls. Odwrotnie jest natomiast w przypadku zakończenia istnienia stworzenia. Wtedy akcent jest położony na odejście ducha, a nie tchnienia dechu.
  Temat: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Pokoja

Odpowiedzi: 8
Wyświetleń: 163

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2018-12-07, 18:14   Temat: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
felikse napisał/a:
Dosyć ciekawy temat, w ogóle dużo wiedzy tutaj na forum :->


Wątek będzie kontynuowany.
Możesz wnieść coś od siebie.
Zapraszam i innych.
  Temat: Plon na trzy lata, a Żniwo zboża
Pokoja

Odpowiedzi: 7
Wyświetleń: 235

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2018-12-02, 22:49   Temat: Plon na trzy lata, a Żniwo zboża
Pokoja napisał/a:
3. Dlaczego NT nie używa odrębnego określenia dla pszenicy, a tylko dla jęczmienia?

4. Czy fakt, że w NT określenie zboże, odnosi się do jęczmienia i pszenicy oznacza, że druga przypowieść jest o żniwie jęczmienia i pszenicy, a nie tylko samej pszenicy?
5. Czy w jęczmieniu i pszenicy rośnie kąkol, czy różny rodzaj chwastu?


Ad 3. Dlaczego NT nie używa odrębnego określenia dla pszenicy, a tylko dla jęczmienia?

Greckie określenie "siton" oznaczone numerem 4621 znaczy zboże, ziarno; pokarm.
W liczbie mnogiej odnosi się do pszenicy i jęczmienia, które wtedy uprawiano w Izraelu.
Jako pszenica (powinno być zboże), zostało ono przetłumaczone w Mt. 3:12; 13:25,29,30; Łk. 3:17; 16:7; 22:31; J. 12:24; 1Kor. 15:37; Ap. 6:6; 18:13.
Jako zboże, zostało ono przetłumaczone w Mr. 4:28; Dz. 7:12; 27:38

Określenie "siton" (4621 pokarm, przetłumaczone jako pszenica), występuje razem z określeniem "krithë" (2915 jęczmień), tylko w jednym miejscy, tzn. w Ap. 6:6 i w pewnym znaczeniu, wiąże się z "dawaniem pokarmu na czas słuszny" przez "sługę wiernego i rozumnego" (Chrystus, jako Głowa i Ciało w ziemskiej pielgrzymce), Łk. 12:42. To porcjowane dawanie pokarmu, następuje w czasie korzystania z plonu z samosiewu, czyli w czasie niedostatku urodzaju w czasie po zbiorze jęczmienia.

Zboże oznacza dwie klasy zwycięzców (powołani po ich wybraniu), czyli Wielkie Grono i Małe Stadko. Te obie klasy miały wykonać wielkie dzieło w swej ziemskiej pielgrzymce wiary. Bardzo trafnie wyraża to obraz o Eliaszu i Elizeuszu w czasie wspólnej wędrówki. Do pewnego miejsca i czasu byli razem, a później Eliasz został od niego zabrany. Obrazy biblijne ukazują nam dosyć dokładnie tylko to dzieło, które kolejno wykonali w ziemskiej działalności. Bark jest opisu działalności Eliasza po cielesnym oddzieleniu go od Elizeusza. Pomimo tego obraz wskazuje na silną duchową więź, jaka nadal między nimi panowała.

Określenie pszenica możemy wiązać z klasą Małego Stadka, czyli tych z powołanych wybranych, którzy okazali się wierni. W fazie dania przez nich świadectwa wierności, mieli wykonać szczególne dzieło duchowe. Mając zapewnione już dziedzictwo, idą nadal walczyć o dziedzictwo innych (w szczególności Wielkiego Grona). O tych dwóch klasach, napisałem już tak:

Cytat:
Jęczmień symbolizuje powołanych i wybranych, którzy zasnęli w Chrystusie, czyli klasę Wielkiego Grona (mądre panny, towarzyszki Oblubienicy). Ci do dobrego dzieła Królestwa Bożego, powstali jako pierwsi ale zasmucili DŚBO i stali się utracjuszami koron.
Pszenica symbolizuje powołanych, wybranych i wiernych, którzy w odniesieniu do paruzji Chrystusa, trwali zawsze jako czuwający żywi (Oblubienica), aż do złożenia z siebie ofiary, podobającej się Bogu.


Są to dwie klasy zwycięzców, z których Małe Stadko, osiągniętą nagrodę ma otrzymać dopiero w Epifanii Paruzji Chrystusa, 2Tes. 2:8; 2Tm. 4:8. Powyższe przybliża zrozumienie, dlaczego NT nie używa odrębnego określenia, czyli pszenicy dla oznaczenia Małego Stadka.

Ad 4. Czy fakt, że w NT określenie zboże, odnosi się do jęczmienia i pszenicy oznacza, że druga przypowieść jest o żniwie jęczmienia i pszenicy, a nie tylko samej pszenicy?
- Tak należy to tłumaczyć. Jest podstawowe żniwo szóstego roku (48 Tysiąclecia) i żniwo duchowe, obejmujące dwa tysiącleci, następujące po nim. Najpierw jest plon stokrotny, a później kolejno sześćdziesięciokrotny i na końcu trzydziestokrotny.

Ad 5. Czy w jęczmieniu i pszenicy rośnie (tylko) kąkol, czy różny rodzaj chwastu?
- Rośnie różny rodzaj chwastów, a nie tylko kąkol, Z tej przyczyny podobieństwo dotyczy ogólnie rodzaju chwastów, które rosną w zbożu.
  Temat: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Pokoja

Odpowiedzi: 8
Wyświetleń: 163

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2018-11-25, 00:00   Temat: Re: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Pokoja napisał/a:
Pokoja napisał/a:
Pokoja napisał/a:
Co wynika z poniższych, szczególnych wersetów o duszy?
1. Rdz. 2:7; Kazn. 12:7;
2. Ezec. 18:4,18; Mt. 10:28;
3. Żyd. 4:12;
4. 1Tes. 5:23;
5. Dz. 2:27 (Ps. 16:8-11);
6. 1Sam. 1:14,15;
7. Rdz. 35:16-18; 9:4; Kpł. 17:11

Co oznacza, że można zabić (615) ciało, a duszy jeszcze nie, ale jednak można nawet osobowość, więc duszę zatracić (622) w Gehennie?

ZAPRASZAM DO DYSKUSJI


Ad 1. Dlaczego człowiekowi ukaształtowanemu z prochu ziemi, Bóg tchnął dech (5397) życia (Rdz. 2:7) a gdy człowiek umiera to do Boga wraca duch (7307), Kazn. 12:7 (3:21 - duch człowieka i zwierzęcia)? Dlaczego nie tchnienie, o którym jest napisane w Rdz. 2:7?


To jest niesamowite, że ani zwolennicy jak i przeciwnicy duszy nieśmiertelnej nie zajmują żadnego stanowiska w tej kwestii. Czy ona już straciła na znaczeniu?


Czy milczenie ww. stron w tym wątku oznacza, że zwolennicy dogmatu o duszy nieśmiertelnej nie mają pewności, aby mogli go obronić na podstawie Słowa Bożego? Czy przeciwnicy dogmatu o duszy nieśmiertelnej są wystarczająco pewni, że w pełni dobrze rozumieją uzasadnienie, dlaczego grzeszna dusza ludzka jest śmiertelna?

Nieskażona dusza, według Słowa Bożego może żyć wiecznie, a w przypadku powołanych, wybranych oraz wiernych, staje się nieśmiertelna, gdyż Chrystus już więcej nie umiera.
  Temat: Plon na trzy lata, a Żniwo zboża
Pokoja

Odpowiedzi: 7
Wyświetleń: 235

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2018-11-23, 22:58   Temat: Cykl jubileuszowy cieniem i mapką planu Bożego 50 000 lat
Pokoja napisał/a:
Cytat:
1. Dlaczego w podobieństwie o czworakiej roli w odniesieniu do plonu z czwartej, brak jest dzieła żniwa, a w podobieństwie o zbożu jest?

[...]
Pomiędzy powiedzeniem podobieństwa o zbożu i rodzaju chwastu, a jego wyjaśnieniem, czytamy krótko jeszcze o dwóch innych podobieństwach, czyli o ziarnku gorczycy / Sola fide ("Tylko wiarą") i o zakwaszonych trzech miarach mąki / Sola gratia ("Tylko łaska"). Te dwa podobieństwa, to jakby dwa skrzydła zasadniczego okresu żniwa (obejmującego szóste Tysiąclecie sabatu Bożego, trwające do 1874r). Pierwsze wiąże się z okazywaniem miłości dla nieprzyjaciół przez prawdziwie wierzących, a drugie z jej otrzymywaniem przez tych dotkniętych pychą grzechu w wierze, nadziei i miłości.

Szczególnie z drugiego podobieństwa (o zakwaszeniu trzech miar mąki) wynika, że główne żniwo szóstego roku musiało już nastąpić. Z niego to pochodziła mąka. Przypowieść o zbożu nie odnosi się więc do tego zasadniczego żniwa, żniwa szóstego roku (czterdziestego ósmego roku cyklu jubileuszowego, (czyli obejmującego czterdzieste ósme Tysiąclecie cyklu 50 000 lat i szóste Tysiąclecie sabatu Bożego, trwające do 1874r)), lecz do tego odmiennego, następującego po nim. Następuje ono przez dwa lata (symbolizujące dwa Tysiąclecia, czyli Milenium sabatowe 1874 - 2874r., i Milenium Jubileuszowe 2874 - 3874r.,) w czasie wydawania plonu z samosiewu.


UWAGA: Informacje nawiasowe dodane pogrubionym brązem, wskazują które lata cyklu jubileuszowego ziemi, odpowiadają Tysiącleciom z cyklu 50 000 lat (tygodnia stwarzania, wynoszącego 7x7 000 lat i jego dopełnienia, wynoszącego 1 000 lat = 49 000 lat + 1 000 lat = 50 000 lat).

Żniwo Milenium sabatowego i jubileuszowego ma znaczenie duchowe, dlatego jest nazwane żniwem w odróżnieniu od tego zasadniczego z szóstego Tysiąclecia (roku). Jest ono tak nazwane, podobnie jak stworzenie Boże z sześciu dni stwarzania było fizyczne. Później już Bóg fizycznie nic nie stwarza, ale czytamy o Nowym Stworzeniu. Nowe Stworzenie rozwija się w czasie sabatu Bożego (7 000 lat), więc nie może być stworzeniem fizycznym, lecz duchowym. Tą samą zasadę należy zastosować i do żniwa zasadniczego szóstego Tysiaclecia i do tego duchowego, następującego po nim od 1874r., które według cyklu jubileuszowego ziemi jest plonem z samosiewu, zbieranym wprost z pola.

Wydawanie plonu z samosiewu jest żniwem w duchowym znaczeniu. Odnosi się ono do tego, jaki wierzący czynią użytek korzystając z zgromadzonych rezerw "szóstego roku" i z samosiewu, aby napełniać skarbiec w niebie. Polega to na zyskiwaniu przyjaciół w wiecznych przybytkach. To zyskiwanie przyjaciół ma następować przez czynienie dobrego użytku z mamony niesprawiedliwości. Ta z kolei pochodzi z rezerw zbiorów żniwa zasadniczego i z "samosiewu". Z plonem z "samosiewu" (żniwa duchowego), wiążą się oddolne ruchy paruzyjne, tworzone na podstawie badania Słowa Bożego. W czasie działalności Międzynarodowego Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego w ich skład wchodzili wyznawcy z różnych wyznań Chrześcijaństwa. MSBPŚw nie powstało w wyniku oderwania się od jakiegoś wyznania chrześcijańskiego, jak to było w przypadku Protestantyzmu.

Paruzja niewidzialna Chrystusa w fazie jak "złodziej w nocy", nastepuje w Tysiącletni Sabat Pański, dlatego dopiero w tym czasie następuje też oddzielanie rodzaju chwastu (kąkolu) od zboża (pszenicy). Wcześniej do ruchów Małej i dużej Reformacji przyłączano się obłudnie, co wynika z Dn. 11:32-35. To w czasie tego żniwa duchowego, Syn człowieczy miał wydać polecenie aniołom swoim, co do oddzielenia rodzaju chwastu. Syn Człowieczy jest Panem sabatu, gdyż jest królem i kapłanem.
  Temat: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Pokoja

Odpowiedzi: 8
Wyświetleń: 163

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2018-11-23, 19:18   Temat: Re: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Pokoja napisał/a:
Pokoja napisał/a:
Co wynika z poniższych, szczególnych wersetów o duszy?
1. Rdz. 2:7; Kazn. 12:7;
2. Ezec. 18:4,18; Mt. 10:28;
3. Żyd. 4:12;
4. 1Tes. 5:23;
5. Dz. 2:27 (Ps. 16:8-11);
6. 1Sam. 1:14,15;
7. Rdz. 35:16-18; 9:4; Kpł. 17:11

Co oznacza, że można zabić (615) ciało, a duszy jeszcze nie, ale jednak można nawet osobowość, więc duszę zatracić (622) w Gehennie?

ZAPRASZAM DO DYSKUSJI


Ad 1. Dlaczego człowiekowi ukaształtowanemu z prochu ziemi, Bóg tchnął dech (5397) życia (Rdz. 2:7) a gdy człowiek umiera to do Boga wraca duch (7307), Kazn. 12:7 (3:21 - duch człowieka i zwierzęcia)? Dlaczego nie tchnienie, o którym jest napisane w Rdz. 2:7?


To jest niesamowite, że ani zwolennicy jak i przeciwnicy duszy nieśmiertelnej nie zajmują żadnego stanowiska w tej kwestii. Czy ona już straciła na znaczeniu?
  Temat: "DARY" UDZIELANE TYLKO PRZEZ APOSTOŁÓW
Pokoja

Odpowiedzi: 1
Wyświetleń: 37

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2018-11-22, 18:55   Temat: Re: "DARY" UDZIELANE TYLKO PRZEZ APOSTOŁÓW
nike napisał/a:
Czy Pismo Święte jasno uczy, że przywilej udzielania "darów" Ducha przez włożenie rąk należał wyłącznie do Apostołów.?
Zapraszam do dyskusji :-D


Jest szczególny przypadek Ananiasza, który wskazuje na zasadę przekazywlania darów Bożych. Są też przypadki, w których były one udzielone bez wkładania rąk kogokolwiek. Jest tekst 1Tym. 4:14, który ma wskazywać, że tego przekazywania darów mogli dokonywać też starsi, ale nie można tego dobrze uzasadnić:

Kod:
14. Nie (3361) zaniedbuj (272) daru łaski (5486), który (3739) zgodnie z (3326) nakładaniem (1936) rąk (5495), dany jest (1325) tobie (4671), dla (1223) proroctwa (4394) wśród (1722) rady starszych (4244). KS


14. Nie zaniedbuj daru łaski, który zgodnie z nakładaniem rąk, dany jest tobie, dla proroctwa wśród rady starszych. KS

Ręce na Tymoteusza włożył Ap. Paweł 2T.1:6

Cytat:
14. Nie (3361) zaniedbywaj (272) daru (5486) Bożego, który w (1722) tobie (4671) jest, któryć (3739) dany jest (1325) przez (1223) prorokowanie (4394) z (3326) włożeniem (1936) rąk (5495) starszych (4244). BG
  Temat: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Pokoja

Odpowiedzi: 8
Wyświetleń: 163

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2018-11-21, 09:17   Temat: Re: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Pokoja napisał/a:
Co wynika z poniższych, szczególnych wersetów o duszy?
1. Rdz. 2:7; Kazn. 12:7;
2. Ezec. 18:4,18; Mt. 10:28;
3. Żyd. 4:12;
4. 1Tes. 5:23;
5. Dz. 2:27 (Ps. 16:8-11);
6. 1Sam. 1:14,15;
7. Rdz. 35:16-18; 9:4; Kpł. 17:11

Co oznacza, że można zabić (615) ciało, a duszy jeszcze nie, ale jednak można nawet osobowość, więc duszę zatracić (622) w Gehennie?

ZAPRASZAM DO DYSKUSJI


Ad 1. Dlaczego człowiekowi ukaształtowanemu z prochu ziemi, Bóg tchnął dech (5397) życia (Rdz. 2:7) a gdy człowiek umiera to do Boga wraca duch (7307), Kazn. 12:7 (3:21 - duch człowieka i zwierzęcia)? Dlaczego nie tchnienie, o którym jest napisane w Rdz. 2:7?
  Temat: Plon na trzy lata, a Żniwo zboża
Pokoja

Odpowiedzi: 7
Wyświetleń: 235

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2018-11-21, 01:37   Temat: Plon na trzy lata, a Żniwo zboża
Cytat:
1. Dlaczego w podobieństwie o czworakiej roli w odniesieniu do plonu z czwartej, brak jest dzieła żniwa, a w podobieństwie o zbożu jest?


Skoro podobieństwo o czworakiej roli, odnosi się do plonu żniwa i innych zbiorów w szóstym roku i do plonu z samosiewu w siódmym i ósmym roku cyklu jubileuszowego ziemi (Kpł. 25:19-22), więc wspólnym mianownikiem dla zbiorów w trzech kolejnych latach nie jest żniwo. Z tego powodu podobieństwo odnosi się do plonu, a nie do żniwa. Nie odnosi się ono też do konkretnego siewcy, ani do konkretnego ziarna. Na to już zwróciłem uwagę, jak i na bezskuteczne wysiłki (sianie na drogę w świecie aniołów, na skałę w Wieku Partiarchów i między ciernie w Wieku Żydowskim), czynione przez upadłego człowieka przed Chrystusem, aby się zbawić na podstawie swoich zabiegów (uczynków).

W uproszczeniu rzecz ujmując, można zauważyć, że w przypowieści o czworakiej roli, wśród ogólnych bezskutecznych wysiłków, podejmowanych przez ludzkość, dla zbawienia siebie, została przeprowadzona także skuteczna działalność Syna człowieczego w mocy Królestwa niebieskiego. Została ona zapoczątkowana później niż bezskuteczne sianie (na drogę, na skałę i między ciernie), czyli w czasie siania wszelkich nasion roku na urodzajnej ziemi.

W przypowieści o "pszenicy i kąkolu", a faktycznie o zbożu (ogólnie) i rodzaju chwastu jest zwrócona uwaga tylko na sianie nasienia jęczmienia i pszenicy oraz szkodliwego rozsiewania przez nieprzyjaciela między nie rodzaju chwastu. Jak wynika z Mt. 13:26 (na podstawie Konkordancji Stronga), rodzaj chwastu jeszcze przed wydaniem plonu, jakby ukazywał się ważnym (jest to chełpliwość w rodzaju męża zbrojnego już przy wyruszaniu do walki, czyli wtedy, gdy pas zapina, a nie po powrocie z zwycięskiego boju):

A pierwej niż trawa wydała i sprawiła plon, przedtem rodzaj chwastu, nawet wydał się jakimś. Mt. 13:26

Wśród uprawianych zbóż najpierw dojrzewał jęczmień (snop na 16 Nisana), a w dniu Pięćdziesiątnicy ofiarowano chleb z pszenicy, który wyrósł na zakwasie. Rodzaj chwastu (np. kąkol), symbolizuje więc tych powołanych, którzy umarli w Chrystusie, czyli klasę wtórej śmierci (głupie panny). Ci do samozwańczego dzieła powstali najpierw, czyli w duchu odstępstwa od wiary, gdyż zgasili w sobie Ducha Świętego Boga Ojca (DŚBO).

Jęczmień symbolizuje powołanych i wybranych, którzy zasnęli w Chrystusie, czyli klasę Wielkiego Grona (mądre panny, towarzyszki Oblubienicy). Ci do dobrego dzieła Królestwa Bożego, powstali jako pierwsi ale zasmucili DŚBO i stali się utracjuszami koron.
Pszenica symbolizuje powołanych, wybranych i wiernych, którzy w odniesieniu do paruzji Chrystusa, trwali zawsze jako czuwający żywi (Oblubienica), aż do złożenia z siebie ofiary, podobającej się Bogu. Do tej grupy należał też Ap. Paweł. On nie twierdził, że dożyje drugiej paruzji Chrystusa, lecz raczej to, że aż do złożenia z siebie ofiay poświęcenia, pozostanie żywym w odniesieniu do tej paruzji. Nic więcej nie nauczał, jak to wynika z chybionego tłumaczenia 1Kor. 15:51-53 i 1Tes. 4:15-18

Pomiędzy powiedzeniem podobieństwa o zbożu i rodzaju chwastu, a jego wyjaśnieniem, czytamy krótko jeszcze o dwóch innych podobieństwach, czyli o ziarnku gorczycy / Sola fide ("Tylko wiarą") i o zakwaszonych trzech miarach mąki / Sola gratia ("Tylko łaska"). Te dwa podobieństwa, to jakby dwa skrzydła zasadniczego okresu żniwa. Pierwsze wiąże się z okazywaniem miłości dla nieprzyjaciół przez prawdziwie wierzących, a drugie z jej otrzymywaniem przez tych dotkniętych pychą grzechu w wierze, nadziei i miłości.

Szczególnie z drugiego podobieństwa (o zakwaszeniu trzech miar mąki) wynika, że główne żniwo szóstego roku musiało już nastąpić. Z niego to pochodziła mąka. Przypowieść o zbożu nie odnosi się więc do tego zasadniczego żniwa, żniwa szóstego roku (czterdziestego ósmego roku cyklu jubileuszowego), lecz do tego odmiennego, następującego po nim. Następuje ono przez dwa lata w czasie wydawania plonu z samosiewu. Odnosi się ono do tego, jaki wierzący czynią użytek korzystając z zgromadzonych rezerw i z samosiewu, aby napełniać skarbiec w niebie.
  Temat: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Pokoja

Odpowiedzi: 8
Wyświetleń: 163

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2018-11-20, 12:10   Temat: Co wynika z szczególnych wersetów o duszy?
Co wynika z poniższych, szczególnych wersetów o duszy?
1. Rdz. 2:7; Kazn. 12:7;
2. Ezec. 18:4,18; Mt. 10:28;
3. Żyd. 4:12;
4. 1Tes. 5:23;
5. Dz. 2:27 (Ps. 16:8-11);
6. 1Sam. 1:14,15;
7. Rdz. 35:16-18; 9:4; Kpł. 17:11

Co oznacza, że można zabić (615) ciało, a duszy jeszcze nie, ale jednak można nawet osobowość, więc duszę zatracić (622) w Gehennie?

ZAPRASZAM DO DYSKUSJI
  Temat: Plon na trzy lata, a Żniwo zboża
Pokoja

Odpowiedzi: 7
Wyświetleń: 235

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2018-11-17, 20:59   Temat: Plon na trzy lata, a Żniwo zboża
Pokoja napisał/a:
W przypowieści o czworakiej roli nie napisano o żniwie, ponieważ plon obejmuje trzy lata. W pierwszym roku (szósty rok ostatniego tygodnia lat sabatowych) jest żniwo doczesne (Kpł. 25:21), jakby według ciała, czyli gromadzenie zapasów na ziemi. Natomiast w drugiej przypowieści jest już gromadzenie według ducha, czyli gromadzenie skarbów w niebie. Jest to wynik czynienia użytku z nagromadzonych dóbr, czyli zdobywanie przyjaciół w wiecznych przybytkach. Odmienne postrzeganie tego drugiego rodzaju żniwa należy do trudnych rzeczy, o których pisał Ap. Paweł, 2Pio. 3:15,16. Żniwo tego rodzaju, jako dwuetapowe (najpierw jęczmienia, a potem i pszenicy) jest wykonywane w Tysiącletni sabat Pański, trwający najpierw od 1874r., jak to wykazał Pastor Russell w Wykładach Pisma Świętego.

CDN.


CD.
Przypowieść o czworakiej roli, dotyczy rzeczywistości sabatu Bożego, trwającego 7 000 lat. Odpowiednio do snu faraona, siedem lat niedostatku urodzaju, odnosi się do tych 7 000 lat w czasie których jest ogólny niedostatek wiary w rodzaju ludzkim, wydzielane porcje Słowa Bożego i skąpe poświęcenia się Bogu. W tym czasie odbywa się, jakby ludzkie sianie poza rolą urodzajną (na drogę, na skałę i w ciernie). Ma to też odpowiednio zastosowanie później w indywidualnych przypadkach, jak to też jest tłumaczone. Czas ST jest też kształtowaniem wiary w bohaterach wiary i ich służby Bogu. Ma to na celu wytworzenie ogólnego pragnienia dla zabiegania nie o słowo ludzkie, lecz o prawdziwe, nie sfałszowane Słowo Boże.

W piątym roku nieurodzaju ludzie kupieni dla faraona, (którzy wcześniej oddali już wszelkie swoje zasoby), odczuli potrzebę, aby obsiać dzierżawioną ziemię ziarnem z rezerw, zgromadzonych przez Józefa. Podobnie w piątym Tysiącleciu sabatu Bożego, Pan Jezus udostępnił zgromadzone rezerwy wiary i poświęcania się Bogu, nagromadzone w bohaterach wiary ST, opisanych w 11 rozdziale Listu do Hebrajczyków. Rozpoczął się zasiew wszelkiego rodzaju nasion Słowa Bożego, czyli na urodzajnej ziemi. Nasiona te następnie w czasie wielkiego odstępstwa od wiary obumierały (prawda była powalona na ziemie, n. 8:12), ale w tym celu, aby wydać obfity cudowny plon. Tak więc zasadniczy plon z tego siania, to żniwo szóstego Tysiąclecia. Jest ono opisane w Dn. 11:32-35 i obejmuje Małą i Wielką Reformację:
Cytat:
Dan. 11:32-35
32. A tych, którzy bezbożnie będą postępować wbrew przymierzu, zwiedzie pochlebstwami do odstępstwa, lecz lud tych, którzy znają swojego Boga, umocni się i będą działać.
33. A roztropni wśród ludu doprowadzą wielu do właściwego poznania; lecz przez pewien czas padać będą od miecza i ognia, od uprowadzenia i rabunku.
34. A gdy będą padać, doznają małej pomocy; i wielu przyłączy się do nich obłudnie.
35. Nawet niektórzy spośród roztropnych upadną, aby wśród nich nastąpiło wypławienie, oczyszczenie i wybielenie aż do czasu ostatecznego, gdyż to jeszcze potrwa pewien czas.
(BW)


Plon żniwa szóstego Tysiąclecia (Małej i dużej Reformacji) jest na trzy Tysiąclecia, czyli jeszcze na Wielki Tysiącletni Sabat Pański (Paruzja Chrystusa „jak złodziej w nocy”) i na wielki Tysiącletni Jubileusz Ziemi (Epifania Paruzji Chrystusa). Na plon ten składa się pięć sola:
Cytat:
Pięć zasad protestantyzmu – podstawowe zasady teologii protestanckiej wyrażone w języku łacińskim w formie haseł: Sola scriptura („Tylko Pismo”), Sola fide („Tylko wiarą”), Sola gratia („Tylko łaska”), Solus Christus („Tylko Chrystus”), Soli Deo gloria ("Tylko Bogu chwała"). https://pl.wikipedia.org/wiki/Pi%C4%99%C4%87_zasad_protestantyzmu

Plon tego żniwa charakteryzuje się siłami jakie w nie zostały zaangażowane (duchowieństwo reformacyjne) i rezultat ich działania (świat Protestantyzmu). Odmienny charakter ma plon z samosiewu, który wiąże się z „żniwem” duchowym i gromadzeniem skarbów w niebie w czasie Paruzji Chrystusa w fazie „jak złodziej w nocy” i w czasie Epifanii Paruzji Chrystusa. Ten odmienny rodzaj żniwa, wiąże się z ruchami oddolnymi. Polegały one na organizowaniu się zborów od podstaw, w oparciu o bereańskie badanie Słowa Bożego przez ich członków, wywodzących się z wszystkich wyznań Chrześcijaństwa). Sabat Pański to odpoczynek od ludzkich dywagacji teologicznych, od ciężkiego jarzma i brzemienia, nałożonego przez człowieka na człowieka. Z drugiej strony oznacza on zbiory z doświadczeń wiary, które według mądrości z góry pochodzącej, wyrosły z „samosiewu”. W czasie Epifanii Paruzji, gdy nastąpi powrót do pierwotnej własności z plonu samosiewu będą korzystać, ci którzy zostaną wzbudzeni z prochu ziemi.
  Temat: Wiedza nie prowadzi do zbawienia
Pokoja

Odpowiedzi: 5
Wyświetleń: 289

PostForum: Nauki biblijne   Wysłany: 2018-11-14, 09:58   Temat: Wiedza nie prowadzi do zbawienia
Ten_Smiertelny napisał/a:
Pokoja napisał/a:
Ten_Smiertelny napisał/a:
Ewangelia Mateusza 23, 1. Wtedy Jezus przemówił do rzesz i do uczniów swoich, 2. mówiąc:
Na stolicy Mojżeszowej zasiedli doktorowie i faryzeusze. 3. Wszystko tedy, cokolwiek wam rozkażą, zachowujcie i czyńcie,
ale według uczynków ich nie czyńcie; gdyż mówią, a nie czynią.

Jeżeli Pan Jezus nakazał uczniom swoim, aby stosowali się do nakazów ich, to jak to pogodzić z napiętnowaniem ich:

Cytat:
Mat. 15:1-9
1. Wtedy przystąpili do Jezusa faryzeusze oraz uczeni w Piśmie z Jerozolimy, mówiąc:
2. Dlaczego uczniowie twoi przestępują naukę starszych? Nie myją bowiem rąk, gdy chleb jedzą.
3. On zaś, odpowiadając, rzekł im: A dlaczego to wy przestępujecie przykazanie Boże dla nauki waszej?
4. Wszak Bóg powiedział: Czcij ojca i matkę, oraz: Kto złorzeczy ojcu lub matce, niech poniesie śmierć.
5. A wy powiadacie: Ktokolwiek by rzekł ojcu lub matce: To, co się ode mnie jako pomoc należy, jest darem na ofiarę,
6. Nie musi czcić ani ojca swego, ani matki swojej; tak to unieważniliście słowo Boże przez naukę swoją.
7. Obłudnicy! Dobrze prorokował o was Izajasz w słowach:
8. Lud ten czci mnie wargami, ale serce ich daleko jest ode mnie.
9. Daremnie mi jednak cześć oddają, głosząc nauki, które są nakazami ludzkimi.
(BW)

Jeżeli ma być tak jak w Mt. 32:1,2, to jest to sprzeczne z Mt. 15:5


Niema tu żadnej sprzeczności jeśli rozumie się polecenie Chrystusa z duchem, a nie sztywno i po faryzejsku z kreską. Nic co powiedział Chrystus nie jest przeznaczone do tego by słuchać tego jak robot.

Jako przykład mogę podać Ci ten znienawidzony przez Ciebie Kościół Katolicki.


To co Ty wyprawiasz, to jest wielkie draństwo, gdyż nigdzie nie napisałem, że kogoś nienawidzę. Wskaż wątek, czy post, z którego to dla Ciebie jest takie oczywiste. Jeżeli nie wskażesz, to sam się zastanów, czy kierujesz się szczerą miłością (jak sugerujesz), czy nienawiścią (jako obłudnik)? Czy Pan Jezus nienawidził uczonych w Piśmie i faryzeuszy, gdy mówił im, że są obłudnikami, a jednak powiedział, że powstaną na sądzie. Jan Chrzciciel powiedział, że wszelkie drzewo, które nie wydaje owocu bywa wycięte i w ogień precz wrzucone. Jeżeli KRK nadal istnieje, to znaczy, że jeszcze jakiś owoc wydaje. KRK nie jest moim sługą, abym miał go sądzić. Niby mienisz się jako ktoś tak uduchowiony, który nie zwraca uwagi na "kreskę", a tu nagle stałeś się wielkim znawcą i sędzią.

Dla Ciebie jakby nie ma znaczenia, że Pan Jezus w Mt. 5:18, odniósł się do greckiej "joty" i hebrajskiego "rogu". "Róg" ten w porządku zakonu jako trąba, którą oddzielając różne jego wydarzenia, ogłaszano je, odgrywał taką samą rolę jak przecinek w zdaniu opisującym ten porządek. Z tego to powodu, przecinek też ma kształt rogu i jako znak gramatyczny, służy do oddzielania części zdania. Ty jednak i Tobie podobni, którzy za wszelką cenę, obłudnie, chcecie tam widzieć "kreskę". Według was nie jest ważne, co Pan Jezus, a tylko to co wy chcecie przekazać nie licząc się z przesłaniem tekstu. Co to jest!? Miłość do prawdy, czy dywagacja i ewidentna obłuda!!?? Co to jest!!!???

A jeśli chodzi o sens Mt. 23:1,2, to Pan Jezus powiedział, że należy czynić to, co zakon (Mojżesz) nakazuje, a nie to, co oni czynią według nauki swojej. Znaczy to, że jeżeli człowiek dobrze rozumie prawo zakonu, to ma prawo podobnie jak Pan Jezus postępować odmiennie niż oni nauczają:

Cytat:
Mt. 15:7. Obłudnicy! Dobrze prorokował o was Izajasz w słowach:
8. Lud ten czci mnie wargami, ale serce ich daleko jest ode mnie.
9. Daremnie mi jednak cześć oddają, głosząc nauki, które są nakazami ludzkimi.

Dz.Ap. 5:28-32
28. Mówiąc: Nakazaliśmy wam surowo, abyście w tym imieniu nie uczyli, a oto napełniliście nauką waszą Jerozolimę i chcecie ściągnąć na nas krew tego człowieka.
29. Piotr zaś i apostołowie odpowiadając, rzekli: Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi.
30. Bóg ojców naszych wzbudził Jezusa, którego wy zgładziliście, zawiesiwszy na drzewie,
31. Tego wywyższył Bóg prawicą swoją jako Wodza i Zbawiciela, aby dać Izraelowi możność upamiętania się i odpuszczenia grzechów.
32. A my jesteśmy świadkami tych rzeczy, a także Duch Święty, którego Bóg dał tym, którzy mu są posłuszni. (BW)


Czy jeśli ktoś obłudnie broni obłudy i ją zaleca, sam nie jest też naiwnym obłudnikiem?

Ten_Smiertelny napisał/a:
Malachiasz napisał/a:
Mal. 2, 7. Gdyż wargi kapłana strzegą przykazania poznania, a z jego ust ludzie chcą mieć wskazania, gdyż on jest posłańcem Pana Zastępów.


Oczywiście nie ma żadnej sprzeczności między nakazem słuchania jakiś nakazów, a jednoczesnym napiętnowaniu tych nakazów.


Jednak kapłaństwo za czasów Pana Jezusa wyraźnie zawiodło; Królestwo zostało im odebrane, a dane duchowemu na wzór Melchizedeka. Kapłaństwo KRK nie jest na ten wzór, nawet jeśli bigoteryjnie tego bronisz.

Czy jesteś w stanie podać jakiś przykład, gdzie Pan Jezus stosował się do nakazów, które napiętnował?

Ten_Smiertelny napisał/a:
Cały czas chcę jednak Pokoja, byś nie rozumiał Pisma zbyt sztywnie.


Używając podobieństwa: Rozumiem, że należy uznawać poszczególne rzuty Prawdy, zawarte w Piśmie Świętym, aby następnie po ich złożeniu, ujrzeć Prawdę Bożą w aksonometrii. Rzuty same w sobie nie stanowią Prawdy, lecz prowadzą do jej poznania, do przyjęcia miłości Prawdy i to jest piękne i budujące. Ono w jednym miejscu używa określenia "wszystko", a może w innym miejscu opisywać o jakie wszystko chodzi. Jeżeli się zdarzy coś innego, co należy do tego wszystkiego (nauka przedmiotów), to tak rodzic, jak i nauczyciele uczą, że temu nie można ulegać, lecz zgłaszać, gdzie trzeba.

Nakazy i zakazy prawa nie są ze sobą sprzeczne, a tym bardziej Pismo Święte, zawierające Słowo Boże (a nie tam, gdzie przemycono ludzkie) takie nie jest; Ono jest precyzyjne, co do litery i co do ducha. Tam nie ma tak, że Bóg natchnął do napisania jednego, ale chciał, aby to było coś innego i twierdził, że go źle zrozumiano. To nie jest ten rodzaj przekazu i dzieła. Kto myśli inaczej, ten nie rozumie, z jaką mądrością ma doczynienia. Jeżeli zakon zakazuje dokonywania człowiekowi skrytego samosądu - zabijania to, to się odnosi do niego, a nie do kompetentnej władzy, działającej z upoważnienia Bożego, która ma obowiązek strzec publicznego przestrzegania prawa. Gdzieś błądzisz. Gdzie Ty zmierzasz w pojmowaniu harmonii Słowa Bożego?

Tak więc zdecydowanie, Pan Jezus w Mt. 23:1,2 pobudza uczniów, aby trzymali się tego, co nakazał zakon (Mojżeszowy), a nie ci, którzy kładli ciężkie brzemiona na ludzi, a sami nawet palcem nie kiwnęli, aby je podnieść, Mt. 16:6.
 
Strona 1 z 169
Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
BannerFans.com
BannerFans.com
BannerFans.com
Strona wygenerowana w 0.16 sekundy. Zapytań do SQL: 23