FORUM MIŁOŚNIKÓW PISMA ŚWIĘTEGO Strona Główna FORUM MIŁOŚNIKÓW PISMA ŚWIĘTEGO
TWOJE SŁOWO JEST PRAWDĄ (JANA 17:17)

FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  StatystykiStatystyki
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  AlbumAlbum  DownloadDownload
Znalezionych wyników: 2558
FORUM MIŁOŚNIKÓW PISMA ŚWIĘTEGO Strona Główna
Autor Wiadomość
  Temat: O co chodzi w doświadczeniach Hioba?
Pokoja

Odpowiedzi: 3
Wyświetleń: 64

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2019-02-19, 00:58   Temat: O co chodzi w doświadczeniach Hioba?
Hioba 42:1-7


1. Hiob mówił w sercu, odpowiadając jako świadek właściwie wyróżniająco oznakowanemu Jehowie:
2. Rzeczywiście wiem; Wszystko jest w mocy; Z powodu zamysłu, nie uczyniłeś niedostępną.
3. Kto tutaj, był skrytym radzie bez mądrości? Rzeczywiście nie było widoczne zrozumienie; Byłeś nadzwyczajnym, ponieważ nie poznanym poprzez doświadczenie.
4. Ja więc, skłaniam ucho ku słuchaniu: Przyrzekłem dowiadywać się, dowiedzieć się i zrozumieć.
5. To co się słyszy, ucho słyszało; Teraz oczy patrzą na siebie wzajemnie.
6. Przeciw prawdzie byłem wzgardzonym; Wyrażałem żal w prochu popiołu.
7. Potem Hiob powstał: Jehowa w duchu ustawy mówił tamtym, jedynie słowa ostrzeżenia: Jehowa do Elifasa Tamańczyka powiedział: Rozpaliłem się gniewem twarzy przy dwóch rodakach, ponieważ słudze Hiobowi nie mówiliście przystojnie w duchu ustawy.


W. 1 - człowiek wierzący rozmawia z Bogiem w sercu, przez jego spisane Słowo (pytania i odpowiedzi), a także przez czynniki władzy, ludzkie i natury.
W. 2
- pomimo braku ważności tego, co jest prawomocne jest dostępna moc prawa do działania przeciw łamiącym je.
W. 5
- gdy kwestia sporna została wyjaśniona, to strony mogły patrzeć sobie w oczy, uwalniając tym samym wcześniej spętaną energię społeczną.
W. 7
- Elifas Tamańczyk jest tym funkcjonariuszem publicznym z Hio. 1:6 i 2:1, czyli przeciwnikiem stawiającym opór, występującym przed Jehową, wraz z Bildadem, Sofarem (sprawcy zła Hiobowego) i z Elihu (obrońca z urzędu).

Hioba 42:8-11


8. Teraz, weźcie na korzyść siedem cielców, siedem baranów: Idźcie ofiarujcie w duchu ustawy całopalenie słudze Hiobowi, gdyż słudze Hiobowi nie mówiliście przystojnie w duchu ustawy;
Następnie, sługa Hiob kiedy był wywyższonym, wstawiał się wokoło,
ponieważ oblicza nie uczynił „pomocnym” głupstwu.
9. Elifas Temańczyk, Bildad Suhytczyk, Sofar Naamatczyk, uczynili w duchu ustawy tak jak rozkazał Jehowa; Odeszli; Jehowa wywyższył doprawdy oznakę oblicza Hiobowego;
10. Jehowa przyprowadził z powrotem Hiobowi, nawet wyróżniająco oznakowanych jeńców; Hiob modlił się za rodaków; Jehowa spowodował przymnożenie także pamiątki wszystkiego, tak jak dwójnasób.
11. W duchu ustawy przyszli wszyscy bracia, wszystkie siostry, wszystkie twarze poznane poprzez doświadczenie; Jedli chleb domu, tak długo jak tułali się;
Był pocieszonym na korzyść także pamiątką wszystkiego z powodu złego, które Jehowa przywiódł przeciw mężowi; Oddali zapłatę; Upominki mężowi: Każdy na korzyść; Jeden pierścień złoty.


W. 8 - ofiara w duchu ustawy jest zadośćuczynieniem za naruszenie dóbr osobistych Hioba, ponieważ funkcjonariusze prawa nie bronili tego, co ważne, lecz tylko prawomocnego z domniemaniem, że jest ważne;
W. 9 - postawa Hiobowa, stała się normą w kraju, podobnie jak za Mordocheusza.
W. 10 - zwrot jeńców, to zwrot sług Hiobowych stad, czyli czterej posłańcy (aniołowie) z Hio. 1:15-19 zwodzili go. Słudzy nie zostali zabici, ale tak jak czterej aniołowie, podaje orzecznictwo tradycji religijnej Chrześcijaństwa, która uczyniła karykaturę z Boga. Dążono do zwycięstwa nad Hiobem przez niszczącą go psychozę, czyli do zwycięstwa prawomocnego przez obronę domniemania, że jest ważne.
W. 11 - Przymnożenie pamiątki wszystkiego oznacza, że to, czego Hioba pozbawiono było zabezpieczone, aż do dnia zwrócenia mu.

Hioba 42:12-17


12. Jehowa błogosławił pierwociny Hiobowe, doprawdy ostatnie pamiątki; Ukazało się na korzyść czternaście tysięcy owiec, sześć tysięcy wielbłądów, tysiąc jarzm wołów, tysiąc oślic.
13. Ukazało się wewnątrz siedmiu synów, trzy córki.
14. Pierwsza była nazywana imieniem Jemina, druga imieniem Kietzyja, trzecia imieniem Kierenhappuch
15. Jakakolwiek niewiasta mieszkańców kraju nie posiadała, piękna córek Hiobowych; Ojciec dał dziedzictwo wewnątrz pomiędzy braćmi.
16. Ta tylna część podtrzymała życie Hioba sto czterdzieści lat; Oglądał synów zaiste wyróżniająco oznakowanych synów, nawet pamiątkę synów czwartego pokolenia.
17. Starzec Hiob umarł, zaspokojony czasem życia.


W. 12 - o błogosławieniu pierwocin Hiobowych, czyli pamiątek, jak w w. 10 i 11, potwierdza, że władza wystawiając mieszkańców kraju na wielką próbę prawości, zabezpieczyła dobytek Hioba, ale urzędnicy broniący domniemania, że prawomocne jest też ważne, wystawiali go na postrach, że wszystko utracił. Stada nadal się rozmnażały, dlatego otrzymał je w dwójnasób.
W. 13-16 - Hiob otrzymał też z powrotem siódemkę dzieci swoich, co do których wcześniej kłamliwie poinformowano go, że poginęli. Dwójnasób w odniesieniu do nich oznaczał oglądanie potomstwa swoich dzieci, które się narodziło w czasie zesłanej mu psychozy nieszczęść. Hiob pomimo tego wszystkiego przetrwał swojej prawej postawie, ponieważ rozwinął w sobie, jakby paranormalny sposób postrzegania rzeczywistości. Był zwodzony, oskarżany, pozbawiony przyjaciół, a nawet empatii ze strony żony, a jednak nie żywiąc do nikogo urazu, ostał się, ponieważ wiedział, co jest ważne. Pomimo ewentualnych swoich ułomności, postępował jak należy, aby obronić to, co ważne.
  Temat: O co chodzi w doświadczeniach Hioba?
Pokoja

Odpowiedzi: 3
Wyświetleń: 64

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2019-02-18, 13:21   Temat: O co chodzi w doświadczeniach Hioba?
Hioba 2:1-4


Hioba 2:5-10


Hioba 2:11-13


Co za wątek, że żaden z dzisiejszych towarzyszy wiary Hioba nie otworzył klawiatury przez siedem dni :!: :?:

:idea:

Na podstawie Konkordancji Stronga bez numerów
Hioba 2:1-4
1. Zaistniał czas, przyszli członkowie grupy stowarzyszenia, stanęli przeciw Bogu Jehowie; Jak i środkiem, przyszedł przeciwnik stawiający opór, stanął przed Jehową.
2. Jehowa w duchu ustawy wyzywał przeciwnika stawiającego opór; Skąd tutaj wchodzisz? Wydając świadectwo Jehowie, przeciwnik stawiający opór, rzekł: Podróżowałem, przemierzałem z powodu kraju
3. Jehowa w duchu ustawy wyzywał przeciwnika stawiającego opór Przekształciłeś na terenie wnętrze człowieka, sługę Hioba? Zapewne kraj nie ma podobnego; Mąż doskonały, szczery, bojaźliwy Bogu, odwracający złe postępowanie; Ciągle okazuje siłę prawości; Z powodu pobudzania jest wykańczany bez przyczyny.
4. Wydając świadectwo Jehowie przeciwnik stawiający opór rzekł: Wokoło, tego którego skóra, wymień całą skórę męża, zamiast duszy.


Uwaga:
Fraza w wierszu 1 o treści: przeciwnik stawiający opór, stanął przed Jehową., wskazuje na zmianę pozycji tego przeciwnika. W pierwszej próbie (Hio. 1:6) przeciwnik ten był w środku grupy stowarzyszenia. Pierwsza próba symbolicznie dotyczy więc świata do potopu, kiedy to szatan nie był jeszcze władcą, a druga symbolicznie odnosi się do drugiego świata, w którym jest już on na jego czele.

Hioba 2:5-10
5. Uwolnij więc moc przeciwnie, spowoduj dotknięcie właśnie przeciw ciału; Nie przeklnie wewnątrz w obecności kiedykolwiek?
6. Jehowa w duchu ustawy powiedział przeciwnikowi stawiającemu opór: Zaiste oto powtórzenie, tylko dowód żywota zachowywaj.
7. Przeciwnik stawiający opór przyszedł z przed oblicza Jehowy, ugodził Hioba złym wrzodem od stopy nogi do wierzchu głowy
8. Ten na korzyść, wziął do ręki naczynie gliniane, aby drapać się; siedział pośród popiołu.
9. Żona rzekła: Z powodu prawości trwasz jeszcze? Przeklinaj Boga, umrzyj.
10. Odpowiedział wewnątrz: Mówiąc ze sobą: Zaiste rzekł: Ktoś głupi tylko pamiątkę dobra przyjmuje od Boga; jedynie oznaki złego nie przyjmuje?
Tą całością Hiob nie grzeszył mową.


Fraza w wierszu 5 o treści: Uwolnij więc moc przeciwnie, wskazuje na podjęcie działań podpierających to, co zostało uprawomocnione, ale bez ważnej podstawy prawnej. Takie działanie jest oparte na domniemaniu, że wszelkie zapisy uprawomocnione są też ważne. Jest to odmienne stanowisko w stosunku do tego z Hio. 1:12 o treści: Oto wszystko tak jak w odniesieniu do mocy, tylko nie ściągaj mocy w duchu ustawy. W świecie przedpotopowym, doskonały człowiek wiedział, co jest ważne, więc mogło być poddane próbie tylko to co ma, ale bez karania za to, że nie narusza zakazu. Nie można było ściągać w duchu ustawy mocy ważności tej znajomości. W drugim świecie, w którym zło ma przewagę, ciężkimi doświadczeniami dotykani są już osobiście ci, którzy bronią tego, co jest ważne prawnie przed Bogiem. Dopiero w Wieku Tysiąclecia, gdy drugi świat, a zarazem i Bóg są na sądzie nastaje zmiana.
Cytat:
4. […] Abyś się okazał sprawiedliwym w słowach swoich i zwyciężył, gdy będziesz sądzony. […] Rz. 3:3-7


Hioba 2:11
11. Trzej rodacy Hioba, uczynili słyszalną na terenie, tą całą, zaiste wyróżniająco oznakowaną przeciwność; Przyszli mężowie, przyszli z miejsca zamieszkania: Elifas Temańczyk, Bildad Suhytczyk, Sofar Naamatczyk, sprowokowali spotkanie; Przyszedłszy pospołu, kiwali się w odniesieniu do, okazywania skruchy.

Komentarz:
Treść środkowej części wersetu 11, według znaczenia imion można odczytać następująco:
„Mój Bóg jest szczerym złotem” (464) „od południa” (8489), ”Zmieszana miłość” (1085) od „bogactwa” (7747), „Wróbel” (6691) „przyjemności” (5284), sprowokowali spotkanie; Przyszedłszy pospołu, kiwali się w odniesieniu do, okazywania skruchy.
Tak więc władza złota południa, złudna miłość bogactwa i przelotna przyjemność, jakby poczuły, że odniosły zwycięstwo nad tym (Hiob = „znienawidzony”), kogo nieoficjalnie nienawidzili, a oficjalnie przyszli okazać współczucie, co bardzo wewnętrznie zabolało Hioba. Niby przyjaciele, a byli sprawcami bólu.

Hioba 2:12
12. Podniósłszy więc znacznik oczu, niedostępni nie dali się poznać, podnieśli głos, płakali; Mężowie rozdarli szaty wierzchnie, sypali proch przeciw wodzowi nieba;

Uwaga:
Trzej rodacy Hioba, należący do sprawców jego nieszczęść, starali się ukryć swoją tożsamość, dlatego sprawiali tylko pozornie, że mu współczują, a wodza nieba (Boga) uznali sprawcą.

Hioba 2:13
13. Mieszkańcy kraju razem mieli swoją siedzibę; Nie przemówili słowem siedem dni, siedem nocy; Zapewne spostrzegli, że wewnątrz boleść stała się wielką bardzo.

Komentarz:
Byłoby bardzo dziwne, gdyby szczerzy przyjaciele przyszli do cierpiącego, a przez siedem dni nie mieli dla niego żadnego słowa pocieszenia, brak empatii. Hiob zarzucił im podstępność, podśmiewanie, a potrzebował wczucia (empatii) z ich strony, skoro chcą uchodzić za jego przyjaciół, Hio. 6:27; 12:4; 19:21. Hiob mógł mieć podstawy, aby wewnętrznie odczuwać, że nie są oni tymi, za których się podają. Tym tylko można tłumaczyć przyczynę, że spotkanie z nimi wzmogło jego wewnętrzną boleść.
Poza tym można zauważyć, że wypowiedź z Hio. 1:21 Jehowa dał, Jehowa wziął, Imię Jehowy stanie się błogosławione (Wj. 6:3), wskazuje na doświadczenia Izraelitów w Egipcie. Przychodząc do Egiptu za Józefa, otrzymali urodzajną ziemię Goszen, ale z czasem zostali zniewoleni i pozbawieni wszystkiego. W wyniku przeprowadzonego sądu w postaci dziesięciu plag egipskich i ocalenia pierworodnych, dzięki krwi baranka, to ich Bóg wziął w obronę, dał wolność i zadośćuczynienie w Ziemi Obiecanej.
  Temat: O co chodzi w doświadczeniach Hioba?
Pokoja

Odpowiedzi: 3
Wyświetleń: 64

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2019-02-11, 10:10   Temat: Re: O co chodzi w doświadczeniach Hioba?
Cytat:
Celem tego wątku jest inne spojrzenie na problematykę Księgi Hioba, czyli rozważenie zmagań, prowadzonych w naszym życiu między obrońcami ważności ustaleń, będących podstawą rzeczywistego stanu prawnego, a zwolennikami prawomocności jakiegoś ujawnionego stanu (podpartego przez chybione orzecznictwo układu mafijnego), ale wprowadzonego bez podstaw formalno - prawnych, czyli nielegalnie (dokumenty nieważne, sfałszowane, nieistniejące prawnie). W Księdze Hioba za prawomocne jest podane to, co wcześniej ogarnęła myśl ludzka. Natomiast Hiob broni stanu prawnego, który jest ważny przed Jehową.

Zarówno cielesne usposobienie człowieka w stanie jego upadku nie może obronić osiągnięć myśli ludzkiej, jak i niedojrzała wiara nie jest zdolna obronić tego, co jest ważne przed Bogiem Jehową, Żyd. 12:2. W związku z tym wyłania się okoliczność, przekonująca strony procesu do nowego ustalenia tego, co jest ważne (prawe i dobre), Hio. 34:4-6.


Zakładając, że ktoś może nie rozróżniać między tym co ważne, a tym co prawomocne, wyjaśniam tak ogólnie.

Ważne administracyjnie - jest to rzeczywisty stan prawny, czyli to co jest oparte na właściwych podstawach (bez domniemywania, że jest praworządne) i zostało wprowadzone na szczeblu administracji państwowej. właściwymi podstawami tego stanu

Prawomocność ujawnionego stanu prawnego - w odniesieniu do nieruchomości jest to stan prawny, ujawniony w księdze wieczystej. Domniemywa się, że wpisy w niej dokonane są zgodne z stanem faktycznym (ważnym) stanem prawnym. Domniemanie chroni "rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych".
https://pl.wikipedia.org/wiki/R%C4%99kojmia_wiary_publicznej_ksi%C4%85g_wieczystych

To, co jest prawomocne może być też ważne i wtedy jest niepodważalne. Gdy jednak to, co prawomocne nie jest ważne, wtedy warunki zawartej dwustronnie umowy, dotyczącej przeniesienia własności nie mogą być realizowane, zgodnie z obowiązującą ustawą. W takim przypadku dochodzi do fikcyjnego przekazania prawa własności. Pomimo skutecznego nabycia (które chroni "rękojmia ..."), dwustronny stosunek prawny nie może być realizowany z tym z kim została zawarta umowa publiczno - prawna. Jest to tak bardzo szczególnie trudny przypadek, że nawet prawnicy nie chcą się w to zaangażować. Nawet obrońca z Urzędu dązy najprostszym sposobem do udaremnienia postępowania.

Ten przykład pozwala zrozumieć tło zmagań, opisanych w Księdze Hioba.
  Temat: O co chodzi w doświadczeniach Hioba?
Pokoja

Odpowiedzi: 3
Wyświetleń: 64

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2019-02-11, 00:43   Temat: O co chodzi w doświadczeniach Hioba?
Podobne watki to:
1. Joba (Hioba) 2/3-6
http://biblos.feen.pl/vie...iadczenie+hioba
2. DOŚWIADCZENIA HIOBA http://biblos.feen.pl/vie...iadczenie+hioba

Dużo ciekawych, nawet ważnych kwestii jest opisane w tych wątkach. Postanowiłem jednak założyć nowy.
Celem tego wątku jest inne spojrzenie na problematykę Księgi Hioba, czyli rozważenie zmagań, prowadzonych w naszym życiu między obrońcami ważności ustaleń, będących podstawą rzeczywistego stanu prawnego, a zwolennikami prawomocności jakiegoś ujawnionego stanu (podpartego przez chybione orzecznictwo układu mafijnego), ale wprowadzonego bez podstaw formalno - prawnych, czyli nielegalnie (dokumenty nieważne, sfałszowane, nieistniejące prawnie). W Księdze Hioba za prawomocne jest podane to, co wcześniej ogarnęła myśl ludzka. Natomiast Hiob broni stanu prawnego, który jest ważny przed Jehową.

Zarówno cielesne usposobienie człowieka w stanie jego upadku nie może obronić osiągnięć myśli ludzkiej, jak i niedojrzała wiara nie jest zdolna obronić tego, co jest ważne przed Bogiem Jehową, Żyd. 12:2. W związku z tym wyłania się okoliczność, przekonująca strony procesu do nowego ustalenia tego, co jest ważne (prawe i dobre), Hio. 34:4-6.
Różne fazy zmagań tego rodzaju są ukazane w różnych miejscach Pisma Świętego. Należy zaliczyć do nich np. walkę Jakuba z Ezawem (aniołem ówczesnej władzy) i z jej Bogami (zwolennikami przyznawania prawa pierworództwa pierworodnemu, a nie godnemu tego). Także walkę z Mordocheusza z Hamanem, itp.

Treść Księgi Hioba postrzegam ogólnie, jako cztery główne części:
1. Opis prawowiernej i praworządnej postawy Hioba i jego sytuacji rodzinnej w trudnej sytuacji prawnej kraju (obecnie dotyczy całej ziemi), Hio. 1:1-5;
2. Zorganizowane zesłanie ciężkich doświadczeń na Hioba przez przeciwników tego co ważne i przez władzę oraz jego niezachwiana wierność Jehowie, Hio. 1:6-2;10;
3. Proces dochodzeniowy, realizowany przez:
a) przeciwne strony postępowania (Hiob i jego quasi przyjaciele);
b) odwoływanie się do sędziego, zajmującego w procesie milczącą postawę;
c) publicznego funkcjonariusza władzy ds. przestępstw i oskarżeń, Hio. 24 rozdz; 27:11-28:28;
d) obrońcę z urzędu, Hio. 32-37 rozdział;
e) Boga – sędziego, zajmującego stanowisko w sytuacji powstania wielkiej zawieruchy społecznej, spowodowanej niezachwianą postawą Hioba, oddziałującego pozytywnie na tych którzy tego potrzebowali i nabierali otuchy.
4. Finał uciążliwych, długotrwałych doświadczeń i zmagań z prawem i prawdą:
a) Pobudzanie Boże w Hiobie aby wniknął w siebie i poznał (jakby w DNA) ogrom prawdy o procesie stworzenia i potędze dzieła stworzenia;
b) Odrębne strofowanie stron i uznanie prawdy o Bogu, wyrażonej przez Hioba;
c) Boże uznanie Hioba do wstawienia się za quasi przyjaciółmi
d) Odmiana losu Hioba przez Boga

W Hio. 1:1-2:10 (pkt 1 i 2) jest zawarty jakby w streszczeniu opis tego, czego później dotyczy cały proces dochodzeniowy. Rola trzech osób, podających się za okazujących empatię, przyjaciół Hioba z czasem zmieniła się w rolę oskarżyciela publicznego. Do niego dołączają się nawet ci, którzy byli wyłączeni przez społeczeństwo. Można zauważyć, że problematyka procesu dochodzeniowego zmienia się od rozdziału 14 i dotyczy drugiej próby, w której Hiob został dotknięty bezpośrednio.

Tłumaczenie Hioba 1:6-11


Tłumaczenie Hioba 1:12-17


Tłumaczenie Hioba 1:18-22


W kolumnie pierwszej, kolorem różowym zaznaczone są słowa dodane; żółtym - pominięte, a szaryn odjęte
  Temat: DOŚWIADCZENIA HIOBA
Pokoja

Odpowiedzi: 36
Wyświetleń: 5470

PostForum: Nauki biblijne   Wysłany: 2019-02-10, 15:47   Temat: DOŚWIADCZENIA HIOBA
twardziel napisał/a:
nike napisał/a:

Hiob po mistrzowsku odparł fałszywe rozumowanie swych przyjaciół (które niektórzy niewłaściwe uważają za natchnione), a jego niezachwiana ufność w Boga i w Jego ostateczne wybawienie, jest wyraźnie ujawniona w rozdziale 13:1-16. Poczym w rozdz. 14, z iście proroczą mądrością określa sposób Boskiego postępowania z ludzkością.


Z tego co napisałaś wnioskuję że Twoim zdaniem wypowiedz apostoła Pawła do Tymoteusza o tym że całe Pismo jest natchnione, jest nieprawdziwa ?


To, że w piśmie Świętym są zawarte słowa nieprawdziwe, czy wręcz kłamliwe w żaden sposób nie podważ stwierdzenia Ap. Pawła z 2Tm. 3:16,17. Natchnienie Boże nie polega na przekazywaniu tylko prawdziwych informacji, lecz na tym, co powinno się w tej ksiedze znaleźć, abyśmy w doświadczeniach swojego życia mogłi rozpoznawać, co jest dobre, czy prawdziwe od tego, co jest złe i fałszywe. Jak inaczej moglibyśmy rozpoznać, co jest grzechem, fałszem, obłudą, gdyby nie zostało to opisane w Słowie Bożym? No jak? Czy ktoś to wie i wyjaśni?

nike napisał/a:
Może coś jeszcze o Hiobie ktoś napisze ciekawego ZAPRASZAM :-D


Niby przyjaciele Hioba, tylko się za takich podawali, ale faktycznie takiminie byli. Czy przyjaciele osoby, dążą do wyciągnięci od niej informacji na podstawie których będą mogli ją oskarżyć przed Bogiem? Czy tak postępują przyjaciele?

Czy kapłani pytając Pana Jezusa: "Powiedz nam cz ty jesteś Chrystusem?", chcieli się stać jego uczniami, czy raczej z braku dowodu jego winy, szukali jej od niego samego? Podstawieni świadkowie zaprzeczali sobie wzajemnie, dlatego posunęli się do podstępu, który Sanhedryn uczynił biernym w ich rękach.
  Temat: Henoch
Pokoja

Odpowiedzi: 67
Wyświetleń: 12061

PostForum: Postacie biblijne   Wysłany: 2019-02-10, 15:18   Temat: Re: Henoch
bartek212701 napisał/a:
Cytat:
Hebr. 11:5
5. Przez wiarę zabrany został Henoch, aby nie oglądał śmierci i nie znaleziono go, gdyż zabrał go Bóg. Zanim jednak został zabrany, otrzymał świadectwo, że się podobał Bogu.
(BW)


Jak to 'zabrał go Bóg'? Gdzie? Dlaczego?


Może najpierw kilka tekstów:

Żydów 11:5

Na podstawie Konkordancji Stronga z numerami
Kod:
(5) Enoch (1802) zmieniony (3346) wiarą (4102), nie (3361) doświadczał (1492) śmierci (2288); Nie (3756) przekonał się (2147), ponieważ (1360) zmienił (3346) go (846) Bóg (430); Albowiem (1063) przed (4253) przemianą (3331), miał dobrą opinię (3140), bardzo podobał się (2100) Bogu (430).


Na podst. KS bez numerów
(5) Enoch zmieniony wiarą, nie doświadczał śmierci; Nie przekonał się, ponieważ zmienił go Bóg; Albowiem przed przemianą, miał dobrą opinię, bardzo podobał się Bogu.

BIBLIA GDAŃSKA
Cytat:
(5) Wiarą (4102) Enoch (1802) jest przeniesiony (3346), aby nie (3361) oglądał (1492) śmierci (2288) i nie (3756) jest znaleziony (2147), przeto że (1360) go (846) Bóg (430) przeniósł (3346); albowiem (1063) pierwej (4253) niż jest przeniesiony (3331), miał świadectwo (3140), że się podobał (2100) Bogu (430).


Rdz. 5:24 Na podst. KS
(24) Enoch był przyprowadzony Bogu; Stamtąd powodował chodzenie Bogu, ponieważ ostrzeżeniaby nie było.

Cytat:
(3) Najmilsi! [...] (4) … wkradli się niektórzy ludzie (wilki w odzieniu owcy), dawno już przedtem naznaczeni na to potępienie, niepobożni, którzy łaskę Boga naszego obracają w rozpustę i samego Boga się […] zapierają
(11) Biada im (przeciwnikom wiary)! bo się drogą Kainową udali, […] (14) A prorokował też o nich siódmy od Adama Enoch, mówiąc: Oto Pan idzie z świętymi tysiącami swoimi,(15) Aby uczynił sąd wszystkim i karał wszystkich niepobożnych między nimi […]. Ju. 1:3,4,11,14


Ta treść od czasu Kaina, mordercy brata, odnosi się do potępionych i do Boga. Juda w ten sposób wskazał na przestępczy, potępiony rodzaj, istniejący od Kaina. Pan Jezus wcześniej w swym nauczaniu mówił o przewrotnym pokoleniu, na które ma spaść krew wszystkich pomordowanych na ziemi, poczynając od sprawiedliwego Abla, Mt. 23:35; 24:34.

Czytamy też o siedmiokrotnej pomście za czasu Kaina i o wielokrotnie większej pomście za czasów jego dalszego potomka Henocha, Rdz. 4:15,24; 6;1-7. Oznacza to wzrastającą agresywność potomków upadłego człowieka, który w dniu szóstym, został stworzony doskonałym na obraz Boży, Rdz. 1;27. Taki stan wymagał, aby dzięki Bożym urzędom władzy zwierzchniej działali ludzie oddani Bogu. W ten sposób można było ostrzrgać przed skutkami postępującego grzechu i upadku. W konsekwencji tego narodził się Noe, zwiastun sprawiedliwości Bożej, wymierzonej w postaci potopu. Noe przeżywając go, też został zabrany przez Boga, ale wogóle z pokolenia przedpotopowego. Henoch natomiast, został zabrany do władzy zwierzchniej. W czasie jej pełnienia w tak przewrotnych czasach był narażony na śmierć ofiarniczą.

Cytat:
"[...] Abraham umarł i prorocy, a ty mówisz: Jeśli ktoś będzie zachowywał moje słowa, nigdy nie skosztuje (ne doświadczy) śmierci. " - Ewangelia Jana 8:52-53 UBG

"Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni (przywróceni do prawa życia wiecznego)" - 1 Koryntian 15:22


Żołnierz Chrystusowy nie umiera, lecz oddaje życie ofiarniczo. Henoch też nie umarł w zwyczajnym znaczeniu, lecz oddał życie na służbie Bogu. Wyrażając się w przenośni, Henoch był, jakby "łonowym" członkiem "płodu" Nowego Stworzenia, J. 1:18. Odszedł nagle, przedwcześnie mając zaledwie 365 lat, dlatego nie doświadczał na sobie wyroku śmierci, wydanego na człowieka, stworzonego na obraz Boży. Henoch jest pierwszym, który w taki sposób zakończył działalność. Imię Henoch (2585) oznacza "poświęcony". Wszyscy bohaterowie wiary S i NT byli i są poświęceni Bogu.
  Temat: Plon na trzy lata, a Żniwo zboża
Pokoja

Odpowiedzi: 12
Wyświetleń: 643

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2019-02-03, 19:58   Temat: Plon na trzy lata, a Żniwo zboża
Z treścią tego wątku, wiążą się treści innych wątków.
http://biblos.feen.pl/vie...start=75#107831
  Temat: Rzeki Epok Edenu
Pokoja

Odpowiedzi: 6
Wyświetleń: 1300

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2019-02-03, 19:51   Temat: Rzeki Epok Edenu
Podaje link do nowej ilustracji - wykresu WIELKI CYKL PIĘĆDZIESIĄTNICA - JUBILEUSZ
w wątku Porządek Pięćdziesiątnicy i Jubileuszu.

http://biblos.feen.pl/vie...der=asc&start=0

http://biblos.feen.pl/vie...start=75#107831

Ilustracje - wykresy, wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają.
  Temat: Porządek Pięćdziesiątnicy i Jubileuszu.
Pokoja

Odpowiedzi: 79
Wyświetleń: 3367

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2019-02-03, 19:22   Temat: Re: WIELKI CYKL PIĘĆDZIESIĄTNICA - JUBILEUSZ
WIELKI CYKL DO MILENIUM PIĘĆDZIESIĄTNICY - JUBILEUSZU

https://zapodaj.net/7d75ba7bf4874.jpg.html

Cytat:
Po wydrukowaniu wykresu zauważyłem, że łuk, który powinien obejmować szósty i siódmy dzień stwarzania, czyli okres czternastu lat z wykładu snu faraona przez Józefa w swej jednej, większej części jest cofnięty. Powinien stykać się z osią czasu na styku Tysiąclecia Sabatu Pańskiego i Milenium Jubileuszowego.


PODAJE WERSJE POPRAWIONĄ


Ponadto link do ilustracji PIRAMIDA STWORZENIA w wątku RZEKI EPOK EDENU
https://imageshack.com/a/img921/5462/tXwR8I.jpg
http://biblos.feen.pl/vie...zeki+epok+edenu

Ilustracje - wykresy, wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają.
  Temat: Jota, jak jeden róg
Pokoja

Odpowiedzi: 17
Wyświetleń: 1507

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2019-02-01, 23:44   Temat: JUBILEUSZOWE MILLENIUM, DOPEŁNIENIEM NIEDOSKONAŁOŚCI JOTY&qu
JUBILEUSZOWE MILLENIUM, DOPEŁNIENIEM NIEDOSKONAŁOŚCI "JOTY".

(17) Nie mniemajcie, że przyszedłem unieważnić Prawo albo proroków; nie przyszedłem unieważnić, ale urzeczywistnić (wypełnić). (18) Zaprawdę bowiem powiadam wam, nie ma obawy: z powodu zakonu, wciąż jeszcze nie przeminie niebo i ziemia, dopóki jedna jota, jak jeden róg (r. jubileuszowy) nie zwróci uwagi; Tak, wszystko się stanie.
(19) Jeśli by więc który zniósł jedną, tą najmniejszą przykazaną (p. jotę), i w ten sposób nauczał, w królestwie niebieskim nazywa się najmniejszym człowiekiem; ale który by tą wywoływał i nauczał, nazywa się wielkim w królestwie niebieskim.
Mt. 5:17-19 na podst. Konkordancji Stronga.

Jota (ἰῶτα, Ιι) – graficznie jest najmniejszym znakiem spółgłoski, najmniejszą literą alfabetu greckiego. Jest ona dziewiątą literą alfabetu greckiego, a jako liczba oznacza dziesięć – to symbol niedoskonałości. Natomiast hebrajska „juda” jest dziesiątą literą i dziesiątą cyfrą – to symbol doskonałości.

Pan Jezus w Mt. 5:18 nie mówił o hebrajskiej literce "juda", lecz o greckiej literce "jota", ale w kontekście ukoronowania jej doskonałością hebrajskiego "rogu" jubileuszowego. Trąby sygnału, którymi ogłaszano różne święta roku, a w szczególności rok jubileuszowy były wykonane z rogu baraniego. Pan Jezus połączył więc grecką literę prawa natury z duchowym wyrażeniem istoty zakonu Mojżeszowego, którym jest jeden "róg", "róg" trąbienia w pięćdziesiątym roku, roku jubileuszowym. Nawiązał więc do potrzeby sprzężenia prawa natury z prawem figury. Zgodnie z Rz. 2:14-16 jest prawo natury i jest prawo, jako jego ucieleśnienie w Zakonie Synaju, ucieleśnienie wiedzy i prawdy, na co Ap. Paweł wskazał w Rz. 2:20.

Cytat:
9. Tak, utrapienie i ucisk spadnie na duszę każdego człowieka, który popełnia złe, najprzód Żyda, potem i Greka, 10. A chwała i cześć, i pokój każdemu, który czyni dobrze, najpierw Żydowi, a potem i Grekowi.
11. Albowiem u Boga nie ma względu na osobę. 12. Bo ci, którzy bez zakonu zgrzeszyli, bez zakonu też poginą; a ci, którzy w zakonie zgrzeszyli, przez zakon sądzeni będą; 13. Gdyż nie ci, którzy zakonu słuchają, są sprawiedliwi u Boga, lecz ci, którzy zakon wypełniają, usprawiedliwieni będą. 14. Skoro bowiem poganie, którzy nie mają zakonu, z natury czynią to, co zakon nakazuje, są sami dla siebie zakonem, chociaż zakonu nie mają; 15. Dowodzą też oni, że treść zakonu jest zapisana w ich sercach; wszak świadczy o tym sumienie ich oraz myśli, które nawzajem się oskarżają lub też biorą w obronę;
16. Będzie to w dniu, kiedy według ewangelii mojej Bóg sądzić będzie ukryte sprawy ludzkie przez Jezusa Chrystusa. […] 20. [… Żyd ma] w zakonie ucieleśnienie wiedzy i prawdy, Rz. 2:9,10, 14-16, 20 […]

27. … ten, który cieleśnie jest nieobrzezany, a wypełnia zakon, będzie sądził ciebie, który mimo litery zakonu i obrzezania jesteś przestępcą zakonu. 28. Albowiem nie ten jest Żydem, który jest nim na zewnątrz, i nie to jest obrzezanie, które jest widoczne na ciele, 29. Ale ten jest Żydem, który jest nim wewnętrznie, i to jest obrzezanie, które jest obrzezaniem serca, w duchu, a nie według litery; taki ma chwałę nie u ludzi, lecz u Boga. Rzym. 2:9-29 (BW)


Te dwa prawa (prawo natury i prawo figury), czy systemy, potrzebują być ze sobą sprzężone zwrotnie, podobnie jak ELEKTRONICZNA MAPA LOGISTYKI PKP jest sprzężona z rozległą rzeczywistością kolei PKP. Dzięki temu nastąpi pełnia ŻYDÓW razem z pełnią innych narodów:

Cytat:
1. […] Czy Bóg odrzucił swój lud (czy wzgardził swoim ludem)? […] 2. Nie … (wzgardził) Bóg swego ludu, który uprzednio sobie upatrzył, […] 11. […] Czy się potknęli, aby upaść? Bynajmniej. Wszak wskutek ich upadku zbawienie doszło do pogan, aby w nich wzbudzić zawiść. 12. Bo jeśli ich upadek stał się bogactwem świata, a ich porażka bogactwem pogan, to o ileż bardziej ich pełnia? […] 15. Jeśli bowiem odrzucenie (ale nie wzgardzenie) ich jest pojednaniem świata, to czym będzie przyjęcie ich, jeśli nie powstaniem do życia z martwych?
[…] 25. A żebyście nie mieli zbyt wysokiego o sobie mniemania, chcę wam, bracia, odsłonić tę tajemnicę: zatwardziałość przyszła na część Izraela aż do czasu, gdy poganie w pełni wejdą,
26. I w ten sposób będzie zbawiony cały Izrael, jak napisano: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel I odwróci bezbożność od Jakuba. 27. A to będzie przymierze moje z nimi, Gdy zgładzę grzechy ich. 28. Co do ewangelii, są oni nieprzyjaciółmi Bożymi dla waszego dobra, lecz co do wybrania, są umiłowanymi ze względu na praojców. 29. Nieodwołalne są bowiem dary i powołanie Boże. Rzym. 11:1-28 (BW)


Pan Jezus połączył więc prawo natury z prawem figuralnym Zakonu Synaju. W takim połączeniu sytuacja staje się zrozumiałą. „Jota” to litera grecka, litera spoza świata hebrajskiego, litera prawa tego świata, hebrajska jej nazwa to „juda”. Pan Jezus, mówiąc, że dopóki „jota”, jak jeden „róg” (r. jubileuszowy) nie zwróci uwagi, wskazał, że tlące się, czy nadłamane pojmowanie prawa natury, zostanie w sprawiedliwości doprowadzone przez niego do doskonałości. W Mt. 5:18 jest użyte określenie o numerze 2762, które oznacza róg; znak graficzny . Znakiem graficznym w postaci rogu jest „przecinek”. Przecinek w zdaniu, opisującym porządek zakonu, odgrywa taką samą rolę jak róg oddzielający (ogłaszający) pewne jego okresy.

Dzięki udoskonaleniu pojmowania prawa natury na podstawie Zakonu figury (Synaju), symboliczna "jota" zwróci na siebie uwagę tak jak "róg" hebrajski, którym według Zakonu Synaju ogłaszano rok jubileuszowy (sabat sabatów) po roku sabatowym z ostatniego tygodnia lat sabatowych. Ogłaszanie roku jubileuszowego jest ukoronowaniem wszystkich trąbień, dlatego "jota" prawa natury ma zwrócić na siebie uwagę, jak ten "jeden róg". Pan Jezus wskazał na fakt, że sposobowi pojmowania prawa natury, wśród narodów, czegoś brakuje do doskonałości, którą symbolizuje dziesiątka. Brakuje do doskonałości, zawartej w zakonie Synaju, będącym ucieleśnieniem wiedzy i prawdy. Doskonałość ta jest wyrażona w 10 literze i 10 cyfrze, czyli w hebrajskiej "juda". Do tej doskonałości ma doprowadzić wierny i rozumny sługa Jehowy (S i NT), Pan Jezus Chrystus wraz z Kościołem i innymi. Od 1874r., jest on błogosławiony i błogosławiący tych, którym ukazuje Boski Plan Wieków (Zbawienia) za czasów pastora Russella, czyli CHRYSTUS, działający w duchu Eliaszowym = RZECZYWISTY DUCHOWY ELIASZ., Dn. 12:4,9-12; Łk. 12:43,44.

Cytat:
18. Oto sługa mój, którego wybrałem, umiłowany mój, w którym moja dusza ma upodobanie. Złożę na niego Ducha mego, a On obwieści narodom sąd. 19. Nie będzie się spierał i nie będzie krzyczał, i nikt na ulicach nie usłyszy głosu jego. 20. Trzciny nadłamanej nie dołamie, a lnu tlejącego nie zagasi, dopóki nie doprowadzi do zwycięstwa sprawiedliwości. 21. A w imieniu jego narody pokładać będą nadzieję. Mat. 12:17-21 (BW)
16. Dlatego już odtąd nikogo nie znamy według ciała; a jeśli znaliśmy Chrystusa według ciała, to teraz już nie znamy. 17. Tak więc, jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe. 18. A wszystko to jest z Boga, który nas pojednał z sobą przez Chrystusa i poruczył nam służbę pojednania, 19. To znaczy, że Bóg w Chrystusie świat z sobą pojednał, nie zaliczając im ich upadków, i powierzył nam słowo pojednania. 20. Dlatego w miejsce Chrystusa poselstwo sprawujemy, jak gdyby przez nas Bóg upominał; w miejsce Chrystusa prosimy: Pojednajcie się z Bogiem. 2 Kor. 5:16-20 (BW)


Teksty o tym samym słudze (trochę tu, trochę tam) z Mt. 12:18-21 (sługa nadziei narodów), z Łk. 12:37-44 (błogosławiony sługa), Łk. 16:1-12 (bezpodstawnie oskarżany sługa) i z Rz. 11:12,15, 25 (o pełni czasu Żydów i narodów) i znaczeniu prawa natury , (o dwóch zwrotnie sprzężonych z sobą prawach, czyli o prawie natury i prawie figury Synaju, w której jest ucieleśnienie wiedzy i prawdy, Rz. 2:14-16, 20), wskazują na dzieło doprowadzenia do doskonałości prawa natury, zgodnie z Prawem Synaju oraz na czas jego realizacji.

Także inne teksty, zawierają ten przekaz:

Cytat:
Nie wejdą do odpocznienia mego. Bóg w tym dniu odpocznienia (7 000 lat) wyznaczył dzień 1 000 lat), w którym lud jego będzie mógł wejść do tego odpocznienia. Żyd. 4:4-10
(8) […] jeden dzień u Pana jest jako tysiąc lat, a tysiąc lat, jako jeden dzień. […] 2Pio. 3:7-13
(4) I widziałem stolice, a usiedli na nich […], i królowali z Chrystusem tysiąc lat. […] będą kapłanami Bożymi i Chrystusowymi, i będą z nim królować tysiąc lat. Ap. 20:4-6
(11) I widziałem stolicę wielką białą, i siedzącego na niej, przed którego obliczem uciekła ziemia i niebo, a miejsce im nie jest znalezione. Ap. 20:11
(1) Potemem widział niebo nowe i ziemię nową; albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęła, a morza już więcej nie było. […] (5) I rzekł ten, który siedział na stolicy: Oto wszystko nowe czynię. I rzekł mi: Napisz: bo te słowa są wierne i prawdziwe. (6) I rzekł mi: Stało się. Jam jest Alfa i Omega, początek i koniec. Ja pragnącemu (w Milenijny JUBILEUSZ) dam darmo ze źródła wody żywej. Ap. 21:1-6


Ten porządek rzeczy, dla wykonania wielkich dzieł Bożych (Dz. 2:11), a w tym podporządkowania się im człowieka, został ukazany w cieniach Zakonu Synaju, na co wyraźnie wskazuje treść Kpł. 23:7-16 i 25:8-13

Z tego w co my Badacze Pisma Świętego wierzymy i z powyżej zacytowanych tekstów NT i Kpł 25:8-13, wynika, że:

1. Sabat Boży trwa 7 000 lat, więc cały tydzień stwarzania trwa 49 000 lat. Dlatego dniem na wejście ludu Bożego do odpocznienia (sabatu) jego jest siódmy Tysiącletni dzień. MILLENIUM to jest Sabatem SABATU Bożego, trwającego 7 000 lat. Jest więc ono 49 tysiącleciem, licząc od początku tygodnia stwarzania i siódmym dniem z SABATU Bożego, trwającego 7 000 lat.

2. Teraźniejszy system rzeczy, w którym zło dominuje, czyli drugie niebiosa i druga ziemia według Słowa Bożego, poddane są ogniowi kontrowersji w obecnym Tysiącletnim dniu sądu od 1874r. Sąd ten odbywa się przez Słowo Pana Jezusa, (Kto mną gardzi i nie przyjmuje słów moich, ma swego sędziego: Słowo, które głosiłem, sądzić go będzie w dniu ostatecznym, J. 12:46-48). Można zauważyć to na różnych biblijnych, forach internetowych. Toczą się dyskusje, które jakby nie mają końca. Moja dusza tęskni za tobą w nocy i mój duch poszukuje ciebie, bo gdy twoje sądy docierają do ziemi, mieszkańcy jej okręgu uczą się sprawiedliwości. Izaj. 26:9. Jest to MILENIUM, dla zatracenia niepobożnych ludzi, tłumiących Prawdę Bożą, Rz. 1:18.

Sąd przez Słowo Pana Jezusa wraz z Restytucją zbiorową, rozpoczyna CZAS NAPRAWIENIA WSZYSTKICH RZECZY (paruzja "jak złodziej w nocy", Dz. 3:19-21. Od 1874r., obejmuje to min. wolność człowieka, religijną, sumienia i inne prawa człowieka, ochrona dóbr osobistych, praca u podstaw, zniesienie niewolnictwa itp., itd. Jest on więc przygotowaniem, dla już następujących nowych niebios i nowej ziemi (trzecich), w których sprawiedliwość ma zatriumfować, wymierzając przez 1 000 lat sąd drugim niebiosom i drugiej ziemi, 2Pio. 3:7-13. O panowaniu z Chrystusem w tym MILLENIUM, uczestników pierwszego zmartwychwstania (na łożach swoich), czyli części z 144000 jest napisane w Ap. 20:4-6. inni nadal mają miecz Słowa Bożego w ziemskiej pielgrzymce wiary i samoofiary, Ps. 149.

3. Obecne MILENIUM poprzedza, następujący po nim Wielki Tysiącletni JUBILEUSZ Ziemi (Epifanię Paruzji, 2Tes. 2:8; 2Tym. 4:8), Ap. 20:5,11. JUBILEUSZ ten jest więc SABATEM siedmiu Tysiącletnich Sabatów, dla sześciu dni (po 7 000 lat) z tygodnia stwarzania. Te Tysiącletnie dni w sprawozdaniu o stworzeniu (Rdz. 1:1-2:3) zaznaczone są przez frazę, że „Bóg widział, że to było dobre/ bardzo dobre”. Od czasu trwania tego Jubileuszu w wspólnym przybytku z ludem swoim będzie mieszkał Bóg jego, bo pierwsze rzeczy smutku, łez, chorób i śmierci przeminą. Bóg pragnącemu darmo (z łaski) da ze źródła wody żywej. Ap. 21:1-6. Jest to charakterystyczne dla rzeczywistego Tysiącletniego Jubileuszu Ziemi, zobrazowanego w roku Jubileuszowym.

Punkt 1 i 2, wskazują na następujące po sobie dwa Tysiąclecia, których figurami w różnej skali jednokładnego porządku, zgodnie z Kpł. 23:7-16 i 25:8-13 (miniatura) były rok sabatowy i rok jubileuszowy. Porządek według tygodnia święta Przaśników w Kpł. 23:7-16, dotyczy zobowiązań człowieka, a porządek według zwykłego tygodnia lat w Kpł. 25:8-13, dotyczy dobrodziejstwa prawa.

Ponadto należy uwzględnić prorocze zastosowanie, pełnych 50 i 70 cykli jubileuszowych oraz 51 cykli bez roku jubileuszowego. Pełne 50 cykli – cieni (od 625r.p.n.e.), wskazuje na 1874/75 rok, jako początek Jubileuszu Izraela, powracającego do swojego utraconego dziedzictwa ziemi w Palestynie (temu zaprzeczyć nie można). Ten Jubileusz następuje według "joty", czyli według jeszcze niedoskonałego pojmowania prawa natury w stosunku do doskonałego ukazania prawa figuralnego Synaju (Mojżeszowego).

Tak jak "jota" jest dziewiątą literą alfabetu greckiego, a jako liczba oznacza dziesięć – to symbol niedoskonałości, tak Jubileusz narodowego powrotu Żydów do własnej Ziemi Ojczystej, następuje w czasie Milenijnego Sabatu. Odpowiednio stosując znaczenie "joty", gdzie na miejscu dziewiątym alfabetu jest liczba dziesięć, wychodzi, że w czasie Tysiącletniego Sabatu Pańskiego jest narodowy Jubileusz Izraela. Chociaż Izrael jest częścią tego świata w stanie upadku, to jednak ze względu na obietnicę Boża, złożoną jego ojcom, czyli ze względu na Boski Plan Zbawienia został figuralnie podniesiony wyżej ponad narody. Tym też można tłumaczyć jego wcześniejszy, narodowy Jubileusz.

Siedemdziesiąt cykli Jubileuszowych, liczonych od 625 r.p.n.e. wskazuje na 2874/2875, jako początek Milenijnego Jubileuszu całego stworzenia, a w tym i Żydów powracających z prochu ziemi do pierwotnego swojego dziedzictwa, czyli do Raju Bożego, Rz. 8:19-23. Natomiast cykle bez roku Jubileuszowego (liczone od 624r.p.n.e.), wskazują na 1874/75 rok, jako początek Milenijnego Sabatu świata, w którym zaczęła się rozmnażać umiejętność, Dn. 12:4, a zarazem na narodowy Jubileusz Izraela, udzielany przez narody, które nie mogą sobie poradzić z nim jako „ciężkim Kamieniem”:
Cytat:
Zach. 12:2-3
2. Oto Ja uczynię z Jeruzalemu puchar taczania się dla wszystkich ludów wokoło. Niedola dotknie także Judę przy oblężeniu Jeruzalemu.
3. W owym dniu uczynię z Jeruzalemu ciężki kamień dla wszystkich ludów. Każdy, kto go będzie podnosił, ciężko się zrani, gdy zbiorą się przeciwko niemu wszystkie narody ziemi. (BW)


Figuralne (jednokładne) i prorocze (jednostki miary czasu) sposoby zastosowania cykli jubileuszowych, wynikają z przenikania się upadłej rzeczywistości na linii "R" z rzeczywistością wiary na linii "N", pokazane w Boskim Planie Wieków (BPW), Tom I WPŚw; Wykład XII - Objaśnienie Wykresu Przedstawiającego Plan Wieków. Figuralny sposób jest miniaturowym rzutem z zewnątrz na cały tydzień stworzenia i Boski Plan Wieków. Natomiast proroczy sposób, służy jako jednostka miary czasu, zapewniająca poznanie z wewnątrz, długości i czasu drogi, dla wyjścia z niewoli grzechu i upadku. Zarówno figuralny rzut, jak i prorocze zastosowanie w ostateczności muszą dać ten sam wynik, czyli 2874r.

Milenijny Jubileusz Sabatem Milenijnych Sabatów


Obliczenia czasu Jubileuszu - pierwsze obliczenie
JUBILEUSZ IZRAELA JAKO FIGURA ZAKONU.
(Obliczenie według Pastora Russella – od roku wejścia Izraela do Ziemi Obiecanej)


Rok 950 Izraela od wejścia do Ziemi Obiecanej, przypadł na 625r.p.n.e, czyli 19 lat przed upadkiem królestwa judzkiego w 606r. 625r.p.n.e, wyznacza środek Sabatu Bożego, trwającego 7 000 lat, więc do jego końca jest akurat 3 500 lat, po których nastąpi koniec dni, koniec pięćdziesięciu Tysiącletnich dni, czyli JUBILEUSZ, jako pełnia tych dni.

Wypowiedź Jehowy będzie wypełniona; Siedemdziesiąt lat spustoszenia, które JaH wyznaczył, zapłaci wszystkie sabaty odpoczywania (przestrzegania sabatu) ziemi, aż do końca, pełni dni. 2Kro. 36:21 wg. KS.

Co stanowi tą pełnię dni? Figuralne cykle, wskazują niewątpliwie, że jest to rok Jubileuszowy (sabat sabatów). Siedemdziesiąt lat jest karą dla "złych fig", ale też jest swego rodzaju dobrowolnym narodowym dziełem "dobrych fig" z Jer. 24 rozdział. Jest to swego rodzaju zapłata za przyszłe cykle bez roku Jubileuszowego.

Jehojakim po Jubileuszu z 625 r.p.n.e. zerwał przymierze w 624 p.n.e.

W drugim roku lennika, a w piątym roku łącznego panowania Jehojakima nie chciał się on ukorzyć przed Jehową razem z ludem i z książętami. W związku z tym oznacza to zerwanie Przymierza Boga Izraela, prowadzące do utraty resztek suwerenności za Sedekiasza. W Królestwie Judzkim obowiązywał już porządek babiloński. Konsekwencją tego jest liczenie 49 letnich cykli, czyli bez Jubileuszu. Prawo narodów nie pozwalało Żydom na rok Jubileuszowy.

Cytat:
(1) W roku czwartym Jojakima, syna Jozjasza, króla judzkiego, doszło Jeremiasza od Pana słowo […] (5) Potem dał Jeremiasz Baruchowi taki rozkaz: […] (6) Idź przeto ty i odczytaj z tego zwoju, który napisałeś pod moje dyktando, słowa Pana w domu Pana w dzień postu wobec ludu; […] (9) W piątym roku Jojakima, syna Jozjasza, króla judzkiego, w dziewiątym miesiącu obwołano w całym ludzie Jeruzalemu i w całym ludzie, który przybył z miast Judy do Jeruzalemu, post przed Panem. (10) I odczytał Baruch z księgi słowa Jeremiasza w domu Pana, […] wobec całego ludu. (11) … Micheasz, […] (12) zszedł do pałacu królewskiego, do komnaty kanclerza, a tam właśnie mieli zebranie wszyscy książęta: […]

(13) … Micheasz opowiedział im o wszystkim, co słyszał, gdy Baruch czytał z księgi wobec ludu. (14) Wtedy wszyscy książęta posłali do Barucha Jehudiego, […] z poleceniem: Weź do ręki zwój, z którego czytałeś wobec ludu, i przyjdź! I Baruch, […] przyszedł do nich.(15) […] I Baruch czytał wobec nich. (16) […] rzekli do Barucha: Musimy o tym wszystkim donieść królowi. […] (20) […] udali się do króla na dziedziniec pałacowy i opowiedzieli królowi o tych wszystkich sprawach, (21) wtedy król posłał Jehudiego, aby zabrał zwój i przyniósł go z komnaty kanclerza Eliszamy. I czytał go Jehudi wobec króla i wobec wszystkich książąt, którzy stali przy królu. (22) A król mieszkał wtedy w pałacu zimowym, był bowiem miesiąc dziewiąty i ogień płonął przed nim na palenisku.

(23) Gdy tylko Jehudi przeczytał trzy czy cztery kolumny, król odciął je nożem pisarskim i wrzucał w ogień płonący na palenisku, aż cały zwój spłonął w ogniu paleniska. (24) Ale nie przerazili się i nie rozdarli szat ani król, ani jego słudzy, którzy słyszeli wszystkie te słowa, (25) a chociaż Elnatan i Delajasz, i Gemariasz nalegali na króla, aby nie palił zwoju, jednak on ich nie usłuchał. (26) Owszem król rozkazał Jerachmeelowi, synowi króla, i Serajaszowi, synowi Azriela, i Selemiaszowi, synowi Abdeela, aby pochwycili pisarza Barucha i proroka Jeremiasza, lecz Pan ukrył ich.

(27) A gdy król spalił zwój ze słowami, które spisał Baruch pod dyktando Jeremiasza, doszło Jeremiasza słowo Pana tej treści: (28) Weź sobie znowu inny zwój i napisz na nim wszystkie poprzednie słowa, które były na pierwszym zwoju, spalonym przez Jojakima, króla judzkiego! (29) A o Jojakimie, królu judzkim, powiedz: Tak mówi Pan: Spaliłeś ten zwój, mówiąc: Dlaczego tak napisałeś na nim: Król babiloński na pewno przyjdzie i zniszczy tę ziemię, i wytępi z niej ludzi i zwierzęta. (30) Dlatego tak mówi Pan o Jojakimie, królu judzkim: Nie będzie miał nikogo, kto by zasiadł na tronie Dawida, a jego trup będzie wyrzucony na skwar we dnie i na chłód w nocy. (31) I ukarzę go wraz z jego potomstwem i jego sługami za ich winę, i sprowadzę na nich i na mieszkańców Jeruzalemu oraz na mężów Judy to wszystko zło, które zapowiedziałem im, lecz nie usłuchali. Jer. 36:1-31


Obliczenie 51 cykli do MILLENIUM SABATOWEGO, trwającego od 1875r. (jesień 1874r.)

Jeżeli pięćdziesiąt jeden cykli po czterdzieści dziewięć lat i siedemdziesiąt cykli po pięćdziesiąt lat, rozpoczynają się w 625 r.p.n.e., to te podwójne cykle, doprowadzają nas do roku 1874/75, jako początku Millenium sabatowego ziemi i do roku 2874/75, jako JUBILEUSZU Millenijnego ziemi. Jednak cykle lat sabatowych bez Jubileuszy należy liczyć od drugiego roku Jehojakima, jako lennika Nabuchodonozora. W tym roku Królestwo Judzkie weszło w kolizję z prawem Przymierza Synaju w związku z prawem Imperium Babilońskiego. Zmiana położenia tego ludu nastąpiła dopiero w 51 roku, licząc od drugiego roku Jehojakima, jako lennika Nabuchodonozora. Był to okres dłuższy niż 50 lat, ale kończący się bez roku jubileuszowego. Jest to wyraz niedoskonałości prawa tego Imperium, podobnie jak w przypadku niedoskonałości greckiej litery "jota" (dziewiąta litera a dziesiąta cyfra), obrazującej niedoskonałe pojmowanie prawa natury.

Dopiero po 51 latach Bóg na nowo dał moc ludowi swemu, ale jeszcze w Babilonie. Na te 51 lat, składają się 7 lat królowania Nabuchodonozora od 2 roku Jehojakima, jako jego lennika, 37 lat niewoli Jehojachina (syna Jehojakima), po których Ewil – Merodach uwolnił go. Był to 45 rok królowania Nabuchodonozora, a zarazem rok utraty zmysłów na siedem lat. Tak więc po tych 7 latach, upłynęło 51 lat od roku postu z Jer. 36:9, a 52 lata od rozpoczęcia królowania Nabuchodonozora nad Babilonem. Wtedy w Babilonie rozpoczęła się dwuwładza. Lew stanął na dwóch nogach, jak człowiek (Dn. 7:4), Nabuchodonozor, zaczął ponownie wychwalać Boga niebios, Dn. 4:33,34

Na 52 lata składa się 19 lat królowania Nabuchodonozora do 606 r.p.n.e. i 33 lata w czasie trwania 70 lat Imperium Babilońskiego. Na danie mocy przez Boga na nowo jego ludowi w niewoli, miał zapewne też wpływ czterdziestoletni okres spustoszenia Egiptu. Zostało ono zapowiedziane w 27 roku po uprowadzeniu do Babilonu z królem Jehojachinem, czyli już w 16 roku Imperium Babilońskiego. Nastąpiło to jednak dopiero ok. 40 lat przed jego upadkiem. Żydzi pozostali z Sedekiaszem bardzo liczyli na wyzwolenie przez Egipt, więc mogło to mieć wpływ na osłabienie tych w Babilonie. Spustoszenie Egiptu, położyło kres tym oczekiwaniom, więc dało to na nowo moc „dobrym figom”:

Cytat:
(5)Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Jak na te dobre figi, tak spojrzę łaskawie na wygnańców Judy, których zesłałem z tego miejsca do ziemi Chaldejczyków, ku dobremu; (6) i zwrócę na nich oko z myślą o dobrem, i sprowadzę ich z powrotem do tej ziemi, i odbuduję ich, a nie zburzę, zasadzę ich, a nie wykorzenię. (7) I dam im serce, aby mnie poznali, że Ja jestem Pan. I będą mi ludem, a Ja będę im Bogiem, bo nawrócą się do mnie całym swoim sercem. Jer. 24:5-7.


Pięćdziesiąt jeden lat, które upłynęły od drugiego roku Jehojakima, jako lennika króla Nabuchodonozora, upłynęły bez roku Jubileuszowego, czyli bez sabatu lat sabatowych. Dopiero po tym okresie Bóg na nowo dał moc ludowi swemu, czyli "dobrym figom", ale będącym jeszcze w niewoli w Babilonie. Jest to swego rodzaju zapowiedź 51 cykli jubileuszowych, ale bez lat jubileuszowych, czyli po 49 lat każdy. Więc 51x49 lat =2499 lat. liczone od 624r.p.n.e., trwały do 1874/75r.n.e.

W związku z powyższym ostatni rok 51 cyklu bez Jubileuszu, rozpoczyna zarazem pozaobrazowy rok sabatowy, trwający 1 000 lat. Rok ten przypadł na jesień 1874r., czyli wtedy, gdy jeszcze trwało "siedem czasów pogan", kiedy nadal było deptane prawo Izraela do własnej Ojczyzny ze stolicą w Jeruzalem. Obrazowy rok sabatowy w Izraelu nie oznaczał powrotu z łaski do pierwotnej własności, ale był przygotowaniem do niego. Dla klas wybranych, dawał jednak prawo do powrotu według osiągniętych możliwości, rozwiniętych dzięki okupowi Chrystusowemu.

Obliczenia czasu Jubileuszu - drugie obliczenie
JUBILEUSZ WEDŁUG "JOTY" I MIARY PROROCZEJ.
  Temat: Dlaczego Bóg dopuścił do Holocaustu
Pokoja

Odpowiedzi: 12
Wyświetleń: 205

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2019-01-31, 10:50   Temat: Re: Dlaczego Bóg dopuścił do Holocaustu
tessa napisał/a:
Według mnie Bóg dał ludziom wolną wolę .Od czasu ,gdy Żydzi przyczynili sie do zabicia Jezusa ,Bóg nie wyróżnia już żadnego narodu.

Rzymian 10:12
12 Bo nie ma różnicy między Żydem a Grekiem. Nad wszystkimi jest ten sam Pan, szczodry dla wszystkich, którzy Go wzywają.


Tak jest, a może w pewnym znaczeniu zawsze tak było, Dz. 14:14-16. W Wieku Ewangelii jest przede wszystkim ta różnica, że niektórzy Żydzi (resztka z wyboru łaski, poczynając od Ap. Piotra), poznała, że Bóg nie ma względu na osoby, gdyż w każdym narodzie miły mu jest ten. kto go szuka, dążąc do sprawiedliwości, Dz. 10:34,35.

Bóg jednak spełni ziemskie obietnice dane narodowi Izraela. Już je spełnia, zgromadzając na Bliskim Wschodzie, Żydów z całego świata (Jer. 16:14-16; powracają do własnej ziemi Ojczystej. Temu się nie da zaprzeczyć; to jest ich narodowy Jubileusz od 1874r, dozwolony przez narody tego świata. Od 1799r., dążą one do rozwiązania kwesti tego narodu, który pozbawiony przez nich Ojczyzny, tak wiele uczynił dobrego dla nich.

Izrael przy Górze Synaj obiecał, że uczyni wszystko, co Bóg nakazuje.Mieli się przygotować na trzeci dzień, w którym z niej bezpośrednio usłyszeli głos Boży z dziesięcioma Przykazaniami. Dopiero następnego, czyli pięćdziesiątego dnia (licząc od 15 Nisana, dnia wyjścia z Egiptu), zostało zawarte z nimi Przymierze z Bogiem.

Wiek Ewangelii, rozpoczynający się narodzinami i działalnością Pana Jezusa oraz Pięćdziesiątnicą i działalnością jego Świątyni (niby kościoła), odpowiada trzeciemu dniowi przy Górze Synaj. Trzeci dzień to Tysiąc lecie, trwające od 1874r., do 2874r. Dopiero po nim nastanie Milenium Jubileuszowe dla Izraela i świata. Wtedy to "jota" prawa natury, zwróci na siebie uwagę, zgodnie z Zakonem figuralnym, który jest jej ucieleśnieniem, Rz. 2:14-16,20.

Z narodem izraelskim z Egiptu wychodzili takze z innych narodów. To tłumaczy dlaczego w porządku Zakonu Synaju Bóg w sposób ukryty zawarł już obietnice także dla innych narodów. Nie można odłączyć kwestii obietnic dla świata od kwestii obietnic dla Izraela.

Żydzi w XIX wieku nie byli tak bardzo chętni wracać do Palestyny, pokrytej nieurodzajnymi piaskami. Potrzebne było nawet stosoene ustawodastwo, ogłaszani im odpuszczenia win (koniec dwójnasobu), a także "myśliwi" czyli prześladowania w krajach przebywania Zydów:

Cytat:
Jer. 16:14-21
14. Dlatego oto idą dni, mówi Pan, że już nie będzie się mówić: Jako żyje Pan, który wyprowadził synów izraelskich z ziemi egipskiej!
15. Lecz: Jako żyje Pan, który wyprowadził synów izraelskich z ziemi północnej, ze wszystkich ziem, do których ich wygnał, i sprowadzę ich z powrotem do ich ziemi, którą dałem ich ojcom!
16. Oto Ja poślę po wielu rybaków - mówi Pan - i ci ich wyłowią; potem poślę po wielu myśliwych, i ci ich upolują na każdej górze i na każdym pagórku, i w rozpadlinach skalnych.
17. Gdyż moje oczy patrzą na wszystkie ich drogi, nie są one utajone przed moim obliczem i nie jest ich wina zakryta przed moimi oczami.
18. I odpłacę im najpierw w dwójnasób za ich winę i ich grzech, że splamili moją ziemię ścierwem swoich obrzydliwości i swoimi ohydami napełnili moje dziedzictwo.
19. Panie, mocy moja, twierdzo moja i ucieczko moja w dniu niedoli! Do ciebie przyjdą narody od krańców ziemi i powiedzą: Tylko złudę posiedli nasi ojcowie, nicości, z których nie ma pożytku.
20. Czy człowiek może uczynić sobie bogów? Przecież to nie są bogowie!
21. Dlatego oto Ja sprawię, że poznają, tym razem sprawię, że poznają moją rękę i moją moc i będą wiedzieli, że moje imię jest Pan.
(BW)


Tu jest przyczyna, dla której Bóg dopuścił do Holokaustu (całopalenia).

W 1914 roku stały się trzy ważne rzeczy dla Żydów i innych narodów.
1. Pastor Russell wyjaśnił przyczynę wybuchu I Wijny światowej;
2. Żydom (na podstawie karty wolnosci narodów) obiecano przywrócenie prawa do własnej Ojczyzny ze stolicą w Jeruzalem. Innym narodom także dano obietnicę do samostanowienia i suwerenności;
3. Żydzi niemieccy domagali się utworzenia Judeopolonii.
  Temat: Dlaczego Bóg dopuścił do Holocaustu
Pokoja

Odpowiedzi: 12
Wyświetleń: 205

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2019-01-30, 23:29   Temat: Dlaczego Bóg dopuścił do Holocaustu
tessa napisał/a:
Cytat:
W wierszu 1 i 2 powinno być:
Czy Bóg wzgardził i nie wzgardził


W interlinii w 1 i 2 wersecie jest słowo odepchnął.Natomiast w wersecie 15 jest słowo odrzucił.


Może być i odepchnął, gdyż greckie określenie o numerze 683, użyte w w. 1 i 2 oznacza: odepchnąć, odsunąć; odpędzić, odegnać; wzgardzić .
Natomiast greckie określenie o numerze 580, użyte w w. 15 oznacza:
odrzucenie, porzucenie; utrata

Gdy ktoś kogoś (z jego przyczyny) uracił (w. 15), to jeszcze nie oznacza, że go odepchnął (w. 1 i 2). Zastosowanie tych odmiennych określeń nie powoduje sprzeczności między w. 1,2 a 15. Zgodnie z Bożym przykazaniem on okazuje łaskę do tysiecznego pokolenia tych, którzy Boga miłują. Abraham miłował Boga, więc ze względu na obietnicę mu złożoną Bóg nie odepchnął Żydów, Rz, 11;28,29. Odrzucił jednak na pewien czas (w. 15).
  Temat: Dlaczego Bóg dopuścił do Holocaustu
Pokoja

Odpowiedzi: 12
Wyświetleń: 205

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2019-01-29, 22:32   Temat: Dlaczego Bóg dopuścił do Holocaustu
tessa napisał/a:
wśród pierwszych chrześcijan byli też Żydzi.Żydami byli apostołowie i apostoł Paweł.Dlatego pisze takie słowa:

Rzymian 11

Pytam więc: Czy Bóg odrzucił swój lud?+ W żadnym wypadku! Przecież ja też jestem Izraelitą, z potomstwa Abrahama, z plemienia Beniamina. 2 Bóg nie odrzucił swojego ludu, który pierwotnie wybrał*+.


Jedna mała uwaga:

Użycie w tych wierszach określeń Czy Bóg odrzucił i nie odrzucił jest sprzeczne z treścią wiersza 15:

(15) Jeśli bowiem ich odrzucenie oznacza dla świata pojednanie, to Co będzie oznaczać ich przyjęcie, jeśli nie życie spośród umarłych?

W wierszu 1 i 2 powinno być:
Czy Bóg wzgardził i nie wzgardził

Wzgarda jest czymś więcej niż odrzucenie. Nie wzgardził, ale odrzucił, co jest wtedy zgodne z wierszem 15 .
  Temat: Porządek Pięćdziesiątnicy i Jubileuszu.
Pokoja

Odpowiedzi: 79
Wyświetleń: 3367

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2019-01-28, 14:12   Temat: Re: WIELKI CYKL PIĘĆDZIESIĄTNICA - JUBILEUSZ
Pokoja napisał/a:
WIELKI CYKL DO MILENIUM PIĘĆDZIESIĄTNICY - JUBILEUSZU

https://zapodaj.net/7d75ba7bf4874.jpg.html

Po wydrukowaniu wykresu zauważyłem, że łuk, który powinien obejmować szósty i siódmy dzień stwarzania, czyli okres czternastu lat z wykładu snu faraona przez Józefa w sej jednej, większej części jest cofnięty. Powinien stykać się z osią czasu na styku Tysiąclecia Sabatu Pańskiego i Milenium Jubileuszowego.
Przepraszam za niedopatrzenie

Proszę o ewentualne inne uwagi. Po ich otrzymaniu może będzie możliwość zamienić wykres, lub zamieszczę poprawiony.

ZAPRASZAM DO DYSKUSJII
  Temat: Porządek Pięćdziesiątnicy i Jubileuszu.
Pokoja

Odpowiedzi: 79
Wyświetleń: 3367

PostForum: Jesli masz pytanie   Wysłany: 2019-01-27, 18:00   Temat: WIELKI CYKL PIĘĆDZIESIĄTNICA - JUBILEUSZ
WIELKI CYKL DO MILENIUM PIĘĆDZIESIĄTNICY - JUBILEUSZU

https://zapodaj.net/7d75ba7bf4874.jpg.html

Internautom zainteresowanym zrozumieniem wykresu "PLAN WIEKÓW", sporządzonego przez Pastora Russella, polecam jego objaśnienia, które zawierają:

WYKŁADY PISMA ŚWIĘTEGO
TOM I
Boski Plan Wieków
http://epifania.pl/wp-con.../parusyjny1.pdf

„Obrona Boskiego charakteru i władzy; ukazanie, drogą uznania i zharmonizowania całego Pisma Świętego, że dozwolenie zła, tak obecnie jak i w przeszłości, ma na celu pouczenie ludzkości i przygotowanie jej do wejścia w ZŁOTY WIEK ZWIASTOWANY PRZEZ PROROCTWA, kiedy wszystkie narody ziemi otrzymają błogosławieństwo, pełne poznanie Boga oraz pełną sposobność osiągnięcia życia wiecznego dzięki Odkupicielowi ,który będzie wówczas Dawcą Życia, prowadząc dzieło odnowienia wszystkich rzeczy. Dzieje Apostolskie 3:19–21

WYKŁAD XII
OBJAŚNIENIE WYKRESU PRZEDSTAWIAJĄCEGO PLAN WIEKÓW

WIEKI – ŻNIWA – POZIOMY RZECZYWISTEGO I PRZYPISANEGO STANOWISKA WZGLĘDEM BOGA – DROGA PANA JEZUSA – DROGA JEGO NAŚLADOWCÓW – TRZY KLASY W KOŚCIELE NOMINALNYM – ROZDZIELENIE W CZASIE ŻNIWA – UWIELBIENIE KLASY POMAZAŃCÓW – KLASA WIELKIEGO UCISKU – SPALENIE KĄKOLU – BŁOGOSŁAWIENIE ŚWIATA – CHWALEBNY WYNIK ........................................................................................ 219
Ilustracje odnoszące się do sześciu dni stwarzania mają na celu ukazanie sugestywnie, wyłanianych środowisk i tego, co je napełnia. Wybrałem je z tych uczynionych współcześnie. Jeżeli jakiś skopiowany obraz (np. dotyczący trzeciego dnia stwarzania), zawiera obiekty wzniesione przez człowieka (np. w siódmym dniu tygodnia stwarzania, których się nie dopatrzyłem), to nie było to moim zamiarem.

Proszę o ewentualne uwagi.

ZAPRASZAM DO DYSKUSJII
 
Strona 1 z 171
Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
BannerFans.com
BannerFans.com
BannerFans.com
Strona wygenerowana w 0.1 sekundy. Zapytań do SQL: 23